శ్రీ ఆండాళ్ తిరుప్పావై

ఈ పాశురంలో ఆండాల్ పావై వ్రతం యొక్క అంతర్గత క్రమాన్ని స్పష్టంగా స్థాపిస్తుంది. ప్రకృతి ఉదయం మారిందని చెప్పడం కేవలం కాల సూచన కాదు; భగవదనుభవానికి అనుకూలమైన సమయం వచ్చినదని తెలియజేయడం. ఇక్కడ “ఇప్పుడే లేవాలి” అనే పిలుపు శారీరక మేల్కొలుపుకు పరిమితం కాదు; ఆత్మ తన సహజ స్థితికి మేల్కొనాలి అనే సూచనగా నిలుస్తుంది. జీవుడు ఆలస్యంగా మిగిలిపోవడం అనేది స్వతంత్రత్వ భావం లేదా నిర్లక్ష్యమే; దానిని వదిలి సమూహంగా భగవదాశ్రయానికి సాగాలని ఆండాల్ దృష్టి.

సఖులు “మేము నిన్ను వదిలి వెళ్లిపోలేదు” అని చెప్పడం ద్వారా శరణాగతిలోని ముఖ్యమైన అంశాన్ని చూపుతారు. భగవదనుభవం వ్యక్తిగత ప్రతిభ లేదా ఒంటరి సాధన వల్ల కాదు; అది ఆచార్య–భాగవత సమూహంలోనే సార్థకమవుతుంది. ఇక్కడ పావై వ్రతం ఒక నియమక్రియగా కాక, శేషత్వాన్ని అనుభవంలోకి తెచ్చే మార్గంగా వ్యక్తమవుతుంది. జీవుడు తనంతట తానే ముందుకు సాగలేడు; అతను పిలువబడతాడు, చేతిపట్టుకొని తీసుకువెళ్లబడతాడు – ఇదే అనన్యాశ్రయ భావం.

పాట పాడుతూ పఱైను పొందడం అనేది ఫలాపేక్ష కాదు; కైంకర్య స్వరూపం. భగవంతుడిని దర్శించడం, ఆయన సన్నిధిలో ఉండడం, ఆయనకు సేవ చేయడం – ఇవన్నీ జీవుడి సహజ ధర్మంగా ఇక్కడ సూచించబడతాయి. మల్లులను సంహరించిన దేవుని ప్రస్తావన ద్వారా, ఆయనే సర్వశక్తిమంతుడని, అదే సమయంలో తన భక్తులకు సులభంగా లభ్యుడని ఆండాల్ సూచిస్తుంది. ఆయన గొప్పతనం జీవుడిని భయపెట్టదు; మరింత శరణాగతికి ప్రేరేపిస్తుంది.

ఈ పాశురం మొత్తంగా చూస్తే, ఆండాల్ భక్తిని భావోద్వేగంగా కాక, శాస్త్రబద్ధంగా నడిపిస్తుంది. లేవడం, రావడం, కలిసి సాగడం, దర్శించడం – ఇవన్నీ జీవుడు తన స్వతంత్రతను విడిచిపెట్టి భగవంతునికి శేషుడిగా నిలిచే క్రమాన్ని చూపిస్తాయి. పావై వ్రతం ద్వారా జీవుడు తన స్థానాన్ని గుర్తించి, కైంకర్యానందంలో స్థిరపడతాడు అనే శ్రీవైష్ణవ సిద్ధాంతం ఈ పాశురంలో నిశ్చలంగా, స్పష్టంగా ప్రతిఫలిస్తుంది.