శ్రీ ఆండాళ్ తిరుప్పావై

ఈ పాశురంలో ఆండాళ్ అభ్యర్థన స్పష్టమైన వినయంతో కూడిన అధికారిక స్వరంగా స్థిరపడుతుంది. నందగోపునికి చెందిన ఇంటిని కాపాడే వాడిగా నిలిచినవాడిని ఉద్దేశించి పిలుపు పెట్టడం ద్వారా, లోక వ్యవస్థలో కర్తవ్యబద్ధత ముందుగా గుర్తింపబడుతుంది. ద్వారాలు, తాళాలు, తోరణాలు అన్నీ కేవలం భౌతిక అవరోధాలుగా కాక, లోపలికి ప్రవేశం అనుమతించాల్సిన అధికారానికి సంకేతాలుగా నిలుస్తాయి. ఇక్కడ జీవుడు తాను కోరుకునే దానిని కాదు, తాను ఆధారపడిన అధికారాన్ని ముందుగా స్వీకరించే స్థితి స్పష్టమవుతుంది.

భగవంతుని మాటకు ఇచ్చిన స్థానం ఈ పాశురంలో కేంద్రంగా నిలుస్తుంది. నిన్ననే ఇచ్చిన మాటను గుర్తుచేయడం ద్వారా, ప్రయత్నం తనంతట తాను ఫలించదన్న సత్యం సూచింపబడుతుంది; అనుగ్రహం ముందుగా అంగీకరించబడినప్పుడు మాత్రమే కదలిక ప్రారంభమవుతుంది. గోపికలు తమను శుద్ధ స్థితిలో వచ్చినవారిగా ప్రకటించడం, అర్హతను చూపించడానికన్నా ఆశ్రయాన్ని వెల్లడించడానికే. మాటలతో ఆలస్యం చేయకుండా తలుపు తెరవమన్న విజ్ఞప్తి, వాదన కాదు—శరణాగతి స్థితిలోనుండి వచ్చిన ధృఢ నమ్మకం.

చివరగా మృదువైన తలుపును తొలగించమన్న అభ్యర్థన, జీవుడి వైపు నుండి మిగిలిన అడ్డంకులు కూడా అనుగ్రహం ముందు నిలవకూడదన్న భావాన్ని స్థాపిస్తుంది. ఈ పాశురం ద్వారా, కైంకర్యం అనేది ఆజ్ఞగా కాక, మాటకు కట్టుబడి ఉన్న అనుగ్రహ స్పందనగా వెలిసే విధానాన్ని ఆండాళ్ సున్నితంగా కానీ స్పష్టంగా ఆవిష్కరిస్తుంది.