శ్రీ ఆండాళ్ తిరుప్పావై

ఈ పాశురంలో ఆండాళ్ మేల్కొలుపు పిలుపును గృహక్రమం, లోకక్రమం, దైవాధికారం – ఈ మూడు స్థాయిలను ఏకకాలంలో స్పృశించే విధంగా స్థాపిస్తుంది. వస్త్రం, నీరు, ఆహారం వంటి జీవనాధారాలు సహజంగా లభించటం ధర్మక్రమంతో అనుసంధానమై ఉందని సూచిస్తూ, ఆ క్రమానికి కేంద్రమైనవాడిగా నందగోపుని కుమారుడిని పిలుస్తుంది. ఇక్కడ జీవుడు పొందుతున్న సౌఖ్యాలు స్వతంత్రమైనవి కావని, అవి ఆశ్రయించబడిన అధికారానికి అనుబంధంగానే నిలుస్తాయన్న భావం మౌనంగా స్థిరపడుతుంది.

తర్వాత యశోదను ఉద్దేశించి చేసిన పిలుపు, అధికారాన్ని మృదుత్వంతో కలిపిన దృశ్యాన్ని ఆవిష్కరిస్తుంది. వంశదీపంగా నిలిచిన వాడిని మేల్కొలపాల్సిన బాధ్యత, గృహసంబంధమైనదిగా కనిపించినా, దాని వెనుక ఉన్న దైవీయ నియమం స్పష్టంగా ఉంటుంది. లోకాన్ని కొలిచిన మహత్తర కార్యం గుర్తుచేయబడినా, అది గర్వానికి కాదు; జీవుడు ఆధారపడే శక్తి ఎంత సమగ్రంగా ఉందో చూపించడానికే. ఈ విధంగా మహత్తు మరియు సాన్నిహిత్యం మధ్య ఎలాంటి విరోధం లేదన్న సత్యం వెలుగులోకి వస్తుంది.

చివరగా బలదేవుని చేర్చడం ద్వారా, ఈ మేల్కొలుపు ఒంటరిది కాక, సమూహంగా జరిగే కైంకర్యానికి ఆహ్వానమని స్పష్టం అవుతుంది. అన్నయ్య–తమ్ముడు ఇద్దరూ కలిసి మేల్కొనడం, సేవలో ఏకత్వాన్ని సూచిస్తుంది. ఈ పాశురం ద్వారా ఆండాళ్, శరణాగతి అనేది మాటల ప్రకటన కాదు, ఆశ్రయితుని క్రమానికి అనుగుణంగా జీవుడు తన స్థానాన్ని స్వీకరించడమేనన్న భావాన్ని స్థిరంగా నిలుపుతుంది.