శ్రీ ఆండాళ్ తిరుప్పావై

ఈ పాశురంలో ఆండాళ్ మేల్కొలుపు పిలుపును సౌందర్యం, సన్నిహిత సంబంధం, మరియు సహజ చలనంతో నింపుతుంది. నప్పిన్నైను ఉద్దేశించి చేసిన సంభోధన, బలమూ పరాక్రమమూ కలిగిన వంశానికి చెందిన గృహంలో ఉన్న శ్రేయస్సును ముందుగా స్థాపిస్తుంది. ఇక్కడ మేల్కొలుపు ఆజ్ఞగా కాదు; ప్రేమతో కూడిన ఆహ్వానంగా నిలుస్తుంది. పరిమళించే కేశాలు, మృదువైన స్వరంతో చేసిన పిలుపు ఇవన్నీ, జీవుడు దైవసన్నిధికి చేరే మార్గం కఠినతతో కాదు, అనురాగంతోనే తెరుచుకుంటుందన్న భావాన్ని సూచిస్తాయి.

బయట ప్రపంచం ఇప్పటికే స్పందిస్తున్నదని చూపే దృశ్యాలు—పక్షుల కూసలు, పరిసరాల చలనం—జీవుడి ఆలస్యాన్ని మృదువుగా కరిగిస్తాయి. భర్త పేరును పాడుతూ దగ్గరకు రావడం ద్వారా, శరణాగతి అనేది ఒంటరి ప్రయత్నం కాదని, సంబంధాల మధ్య వికసించే స్థితియేనని తెలియజేస్తుంది. గాజుల శబ్దంతో తలుపు తెరవమన్న అభ్యర్థన, జీవుడు తన అంతర్గత సంకోచాన్ని విడిచిపెట్టి ఆనందంతో కైంకర్యంలో ప్రవేశించాల్సిన దశను సూచిస్తుంది. ఈ విధంగా ఈ పాశురం, అనన్య శేషత్వం ప్రేమతో వ్యక్తమయ్యే రూపాన్ని ప్రశాంతంగా ఆవిష్కరిస్తుంది.