శ్రీ ఆండాళ్ తిరుప్పావై
పాశురం ౨౧
ఏట్ర కలంగళ్ · ఎదిర్పొంగి మీదళిప్ప ||
మాట్రాదే పాల్ శొరియుమ్ · వళ్ళల్ పెరుం పశుక్కళ్ ||
ఆట్రప్పడైత్తాన్ · మగనే అఱివుఱాయ్ ||
ఊట్రముడైయాయ్ · పెరియాయ్ ఉలగినిల్ ||
తోట్రమాయ్ నిన్ఱు · శుడరే తుయిలెళా’య్ ||
మాట్రారునక్కు · వలితొలైందు ఉన్ వాశఱ్కణ్ ||
ఆట్రాదు వన్దు · ఉన్నడి పణియుమాపోలే ||
పోట్రియాం వందోం · పుకళ్’న్దేలోర్ ఎంపావాయ్ || ౨౧ ||
సంకేతార్థ వివరణ
· = పద విరామం (సూక్ష్మ విరామం) ; | || = పూర్తి పాద విరామం
పదం - పదార్థం
ఏట్ర : ఎత్తైన, కలంగళ్ : పాత్రలు, ఎదిర్పొంగి : ఎదురుగా పొంగి, మీదళిప్ప : పొర్లిపోవునట్లు, మాట్రాదే : మారకుండా, పాల్ : పాలు, శొరియుమ్ : ప్రవహించును, వళ్ళల్ : ఉదారుడు, పెరుం : గొప్ప, పశుక్కళ్ : ఆవులు, ఆట్రప్పడైత్తాన్ : శక్తిని ప్రసాదించినవాడు, మగనే : కుమారుడా, అఱివుఱాయ్ : తెలుసుకొని మేలుకో, ఊట్రముడైయాయ్ : బలమున్నవాడివా, పెరియాయ్ : మహానీయుడా, ఉలగినిల్ : లోకంలో, తోట్రమాయ్ : ప్రకాశంగా, నిన్ఱు : నిలిచి, శుడరే : జ్యోతి వలె, తుయిలెళా’య్ : నిద్రలేచి రా, మాట్రారు : శత్రువులు, ఉనక్కు : నీకు, వలితొలైందు : బలం కోల్పోయి, ఉన్ : నీ, వాశఱ్కణ్ : ద్వారం వద్ద, ఆట్రాదు : శక్తిలేక, వన్దు : వచ్చి, ఉన్నడి : నీ పాదాలను, పణియుమాపోలే : నమస్కరించునట్లు, పోట్రియాం : స్తుతిస్తూ, వందోం : వచ్చాము, పుకళ్’న్దు : పొగిడుతూ, ఏలోర్ : ఓ సఖులారా, ఎంపావాయ్ : ఓ పావై (తమిళ మూల పదం).
సరళ భావానువాదం
ఎత్తుగా పొంగిపొర్లే పాలు ఆగకుండా కురిపించే దాతృత్వమున్న గొప్ప ఆవులను పోషించినవాడా, అటువంటి శక్తివంతుని కుమారుడివి – తెలుసుకొని మేల్కొను. లోకమంతటా నిలిచి ప్రకాశించే జ్యోతివా, నీ నిద్రను విడిచిపెట్టు. నీ ఎదుట శత్రువుల బలం పూర్తిగా కరిగిపోయి, నీ ద్వారం వద్ద నిలువలేక వచ్చి నీ పాదాలకు నమస్కరించే వారిలా, మేమూ వచ్చి నీ పాదాల వద్ద శరణు పొందుతున్నాం. మేము వచ్చేది స్తుతించడానికే, నీ మహిమను ఘనపరచడానికే – ఏలోర్ ఎంపావాయ్.
సరళార్థం (భావసంపూర్ణంగా)
ఈ పాశురంలో సఖులు భగవంతుని అపార శక్తి, సంపూర్ణ సమృద్ధి, మరియు లోకమంతటా ఆయన వెలిగించే ప్రభావాన్ని సున్నితంగా గుర్తుచేస్తారు. అలలతో నిండిన నీరు పొంగి పారినట్లు, ఉదారంగా పాలు స్రవించే ఆవుల దృశ్యాన్ని ముందుకు తెచ్చి, సృష్టిలో సహజంగా ప్రవహించే ఐశ్వర్యాన్ని సూచిస్తారు. ఆ సమృద్ధికి మూలమైనవాడే ఆయన కుమారుడని, శక్తి మరియు జ్ఞానం రెండూ సహజంగా కలిగినవాడని భావప్రవాహం సాగుతుంది.
అదే సమయంలో, లోకమంతటా నిలిచి ప్రకాశించే ఆయన మహిమను గుర్తుచేస్తూ, ఇక నిద్రలో ఉండటం తగదనే భావం వ్యక్తమవుతుంది. శత్రువులే బలం కోల్పోయి ఆయన ద్వారానికి వచ్చి నమస్కరించే స్థితి ఉన్నప్పుడు, స్నేహభావంతో కూడినవారు ఎందుకు ఆలస్యం చేయాలనే ఆతురత ఇందులో కనిపిస్తుంది. అందుకే, ఇప్పుడు స్తుతితో వచ్చి నిలిచిన తమను స్వీకరించాలనే భావంతో, సమూహంగా ముందుకు వచ్చిన మనసు ఈ పాశురం అంతటా సహజంగా ప్రవహిస్తుంది.
ముఖ్యమైన తెలుగు భాషా గమనికలు
ఏట్ర కలంగళ్ ఎదిర్పొంగి మీదళిప్ప : విశేషణ–నామ + కృదంత క్రియ నిర్మాణం, సమృద్ధి దృశ్యాన్ని భాషాపరంగా చిత్రిస్తుంది; మాట్రాదే పాల్ శొరియుమ్ : నిషేధార్థక అవ్యయం + వర్తమాన క్రియ, నిరంతర ప్రవాహాన్ని సూచిస్తుంది; వళ్ళల్ పెరుం పశుక్కళ్ : గుణవాచక విశేషణ–నామ సమాసం, ఉదారత్వ భావాన్ని బలపరుస్తుంది; ఆట్రప్పడైత్తాన్ మగనే : కర్తృవాచక కృదంతం + సంభోదన, మూలకారణ–సంబంధాన్ని భాషా స్థాయిలో చూపుతుంది; ఊట్రముడైయాయ్ / పెరియాయ్ : ద్వంద్వ సంభోదన విశేషణాలు, బలం–మహత్తును సూచిస్తాయి; తోట్రమాయ్ నిన్ఱు శుడరే : ఉపమానాత్మక నామ–క్రియ నిర్మాణం, ప్రకాశాన్ని వ్యక్తం చేస్తుంది; మాట్రారు ఉనక్కు వలితొలైందు : దత్తి విభక్తి + భూతకృదంత క్రియ, శత్రు బలహీనతను చూపుతుంది; వాశఱ్కణ్ : లోకేటివ్ నామం, స్థల నిర్దేశం; ఉన్నడి పణియుమాపోలే : ఉపమానార్థక క్రియ నిర్మాణం, శరణాగతి భాషా రూపం; పోట్రియాం వందోం పుకళ్’న్దు : కర్మ–క్రియ వరుస, స్తుతి చర్యను సూచిస్తుంది; ఏలోర్ ఎంపావాయ్ : పాశురాన్ని వ్యక్తిగత ప్రార్థనగా కాక, పావై వ్రతంలో సమూహంగా చేరమనే సంప్రదాయ ముగింపు వాక్యం.
ఈ పాశురంలో వచ్చే “ఏలోర్”, “పావై” వంటి పదాలకు సంబంధించిన మరిన్ని తెలుగు భాషా గమనికలు లిప్యంతరణ మరియు అనువాద విధానం పేజీలో చూడవచ్చు.
శ్రీవైష్ణవ సంప్రదాయ వ్యాఖ్యానం
ఈ పాశురంలో ఆండాళ్ భక్తుల నోట భగవంతుని సంపూర్ణ ఆధిపత్యం, ఆయన వద్దకు చేరినవారి స్థితి, అలాగే శరణాగతుల సహజ వినయం స్పష్టంగా వ్యక్తమవుతాయి. సృష్టిలో కనిపించే సమృద్ధి, నిరంతర ప్రవాహం, మరియు అడ్డంకులేమీ లేకుండా సాగుతున్న శక్తి – ఇవన్నీ ఆయన నుంచే ఉద్భవించాయని భావం ఇక్కడ స్థిరపడుతుంది. శక్తిని ప్రసాదించినవాడిగా, జ్ఞానం మరియు దృఢత్వం కలిగినవాడిగా స్వామి నిలుస్తాడు; లోకమంతటా ప్రకాశించే ఆయన ఉనికే ఆయన మహిమకు ప్రత్యక్ష సాక్ష్యంగా చెప్పబడుతుంది.
ఇక్కడ భక్తుల స్థితి కూడా ముఖ్యంగా వెలుగులోకి వస్తుంది. శత్రువులే బలం కోల్పోయి ఆయన ద్వారానికి వచ్చి పాదాల వద్ద నమస్కరించే స్థితి ఉన్నప్పుడు, శరణాగతులైనవారు స్తుతితో వచ్చి నిలవడం సహజమే. ఇది హక్కుగా అడిగే ధోరణి కాదు; పూర్తిగా ఆయన ఆధీనంలో ఉన్నామని అంగీకరించే భావం. భక్తులు తమ రాకను కర్తవ్యంగా కాక, ఆయన మహిమను గుర్తించి, కీర్తిస్తూ వచ్చిన సహజ ప్రవృత్తిగా వ్యక్తం చేస్తారు.
ఈ పాశురంలో కైన్కర్య భావం శబ్దరూపంగా కాక, స్థితిరూపంగా ప్రతిఫలిస్తుంది. భగవంతుని సమీపంలో నిలిచి, ఆయన పాదాలను ఆశ్రయించి, స్తుతి మాత్రమే తమ ఆధారమని చెప్పే మనస్సే ఇక్కడ ప్రధానంగా దర్శనమిస్తుంది. శరణాగతి అంటే ఏమిటి, అనన్య శేషత్వం ఎలా సహజంగా జీవనంగా మారుతుందో ఈ పాశురం ప్రశాంతంగా, నిర్ధారంగా ప్రతిపాదిస్తుంది.
గద్య రూపంలో భావ సారం
ఈ పాశురంలో సంపూర్ణ సమృద్ధి, శక్తి, మరియు ప్రకాశం ఒకే భావప్రవాహంగా ముందుకు సాగుతాయి. సృష్టిలో కనిపించే విస్తృతి, నిరంతర ప్రవాహం, అడ్డంకుల్లేని సమృద్ధి అన్నీ ఒకే మూలం నుంచి వెలిసినవని భావం స్థిరపడుతుంది. శక్తిని ప్రసాదించినవాడిగా, జ్ఞానంతో కూడిన దృఢత్వంగా, లోకమంతటా ప్రత్యక్షంగా నిలిచిన ప్రకాశంగా ఆ ఉనికి గుర్తించబడుతుంది.
అదే సమయంలో, ఆ ఉనికికి సమీపంగా చేరిన వారి స్థితి కూడా సహజంగా వ్యక్తమవుతుంది. బలం కోల్పోయినవారు తలవంచి నిలిచే చోట, స్తుతితో ముందుకు వచ్చినవారు వినయంతో నిలుస్తారు. రాకలో ఆతురత లేదు, మాటల్లో అధికారం లేదు; సహజంగా ప్రవహించే గౌరవమే ప్రధానంగా నిలుస్తుంది. ఈ భావసారం అంతటా సమృద్ధి నుంచి శరణానికి, ప్రకాశం నుంచి వినయానికి జరిగే క్రమబద్ధమైన గమనం నిశ్చలంగా కొనసాగుతుంది.
ఆత్మచింతన (ఐచ్ఛికం)
నాలో ఉన్న శక్తి, జ్ఞానం, సమృద్ధి అన్నీ నా స్వంతమైనవిగా భావించకుండా, వాటి మూలాన్ని గుర్తించి వినయంగా నిలుస్తున్నానా అని నేను నన్నే ప్రశ్నించుకుంటున్నానా?