శ్రీ ఆండాళ్ తిరుప్పావై

ఈ పాశురంలో ఆండాళ్ పరమాత్మ యొక్క పరిపూర్ణ రక్షక స్వరూపాన్ని, భక్తుడు ఆశ్రయించవలసిన ఏకైక ఆధారంగా నిలబెడుతుంది. గోపికలు ఆయన చేసిన విభిన్న కార్యాలను స్మరిస్తూ స్తుతించడం అనేది గత గాథల పునఃస్మరణ మాత్రమే కాదు; తమ శరణాగతి న్యాయాన్ని స్థాపించే ప్రక్రియ. లోకాన్ని తన పాదాలతో కొలిచినదానిలో ఆయన అధికారం వ్యక్తమవుతుంది; లంకలోని శత్రుత్వాన్ని సంహరించినదానిలో ఆయన ధర్మరక్షణ స్పష్టమవుతుంది. ఈ కార్యాలన్నీ ఒకే తత్త్వాన్ని సూచిస్తాయి – సమస్త రక్షణ ఆయన సంకల్పం నుంచే ప్రవహిస్తుంది.

చిన్నదిగా కనిపించే సందర్భాల్లో కూడా ఆయన శక్తి సంపూర్ణంగానే ఉంటుందని ఈ పాశురం తెలియజేస్తుంది. బండిని తన్నడం, దూడను విసిరివేయడం వంటి ఘట్టాలు పరిమాణం కాదు, స్వభావమే ముఖ్యమని సూచిస్తాయి. కొండను గొడుగులా ఎత్తిన దృశ్యం ద్వారా, ఆశ్రయించిన వారిని కాపాడే బాధ్యతను ఆయన స్వయంగా తీసుకుంటాడనే భావం బలపడుతుంది. ఇక్కడ భక్తుడి పాత్ర కేవలం ఆధారపడటమే; రక్షణ విధానం, స్థాయి, కాలం అన్నీ ఆయన చిత్తానికే చెందినవి.

శత్రువును నిర్మూలించే ఆయుధం ఆయన చేతిలోనే ఉందని చెప్పడం ద్వారా, భక్తునికి ఎదురయ్యే ప్రతిబంధకం చివరకు నిలవదనే నిశ్చయం కలుగుతుంది. అయినా గోపికలు విజయం లేదా శక్తిని కోరి నిలబడరు; తమ సేవాభావాన్ని మాత్రమే ముందుకు తెస్తారు. స్తుతిస్తూ, సేవనే తమ లక్ష్యంగా భావించి, దానివల్ల లభించే ఫలాన్నికూడా ఆయన ఇష్టానికే అప్పగిస్తారు.

ఈ రోజు తాము ఆయన సన్నిధికి వచ్చామని చెప్పడం, కాల పరిమితిని సూచించేందుకు కాదు; శరణాగతి ఇప్పుడే సంపూర్ణంగా సమర్పించబడిందనే సూచన. “ఇరందేలోర్ ఎంపావాయ్” అనే ముగింపు ద్వారా, ఇది వ్యక్తిగత విజ్ఞప్తి కాదు, సమూహంగా ఆచరించే వ్రతంలో భాగమైన సంపూర్ణ శరణాగతి ప్రకటనగా స్థిరపడుతుంది.