శ్రీ ఆండాళ్ తిరుప్పావై

ఈ పాశురంలో ఆండాళ్ శ్రీవైష్ణవ సంప్రదాయంలోని శరణాగతికి ముందువచ్చే అంతర్గత సిద్ధతను స్పష్టంగా ప్రతిపాదిస్తుంది. “వైయత్తు వాజ్వీర్గాళ్” అనే సంభోదన ద్వారా శరణాగతి తత్త్వం తపస్సులు చేసే కొద్దిమందికే పరిమితం కాదని, లోకజీవితంలో నిమగ్నమైన సాధారణ జీవులందరికీ వర్తించేదిగా ఉందని స్థాపించబడుతుంది. ఇది శ్రీవైష్ణవ సిద్ధాంతంలోని ముఖ్యమైన అంశం – భగవదాశ్రయం జీవుని స్థితిపై ఆధారపడదు; అది సర్వజనీనమైన మార్గం. “పావైక్కు” అనే పదప్రయోగం ద్వారా వ్రతం ఒక నిర్దిష్ట ఆచారం కాక, జీవనమంతటినీ ఆవరించే నియమబద్ధమైన ధార్మిక జీవన విధానంగా విస్తరిస్తుంది.

ఇక్కడ పేర్కొన్న నియమాలు – “నెయ్యుణ్ణోం, పాలుణ్ణోం”, “నాడ్కాలే నీరాడి” వంటి ఆచరణలు – శ్రీవైష్ణవ సంప్రదాయంలో ఉపాయాలు కావు. అవి జీవుని అహంకారాన్ని కరిగించి, స్వయంకర్తృత్వ భావాన్ని తొలగించి, భగవంతుని శేషత్వాన్ని గుర్తింపజేసే అనుబంధ సాధనలుగా మాత్రమే అర్థం చేసుకోవాలి. “కిరిసైగళ్” అనే పదం ద్వారా బాహ్య క్రియలకన్నా అంతరంగ నియమాచరణకే ప్రాధాన్యం ఇవ్వబడుతుంది. అలాగే దానధర్మం, అతిథి సత్కారం వంటి కార్యాలు జీవుని స్వార్థబుద్ధిని శుద్ధి చేసి, లోకంలో భగవదాజ్ఞకు అనుగుణంగా జీవించవలసిన దాస్యభావాన్ని పెంపొందిస్తాయి.

“పార్‌కడలుల్ పైయత్తు తుయిన్ర పరమనడి” అనే వాక్యం ద్వారా శ్రీవైష్ణవ సంప్రదాయంలోని శరణ్య స్వరూపం స్పష్టమవుతుంది – పాలసముద్రంలో శాంతంగా శయనిస్తున్న పరమాత్ముడు ఆశ్రితులకు భయరహిత ఆశ్రయంగా నిలుస్తాడు. ఈ పాశురం అంతటా ప్రతిపాదించబడే భావం ఒక్కటే: నియమాలు, త్యాగాలు, సత్కార్యాలు మోక్షాన్ని ప్రసాదించేవి కావు; అవి జీవుని శరణాగతికి అంతర్గతంగా సిద్ధం చేసే సాధనలే. ఉపాయంగా భగవంతుని కృపే నిర్ణాయకం అన్న శ్రీవైష్ణవ సిద్ధాంతాన్ని ఆండాళ్ ఈ పాశురంలో ఆచరణాత్మక జీవన నియమాల రూపంలో స్థిరంగా ప్రతిష్ఠిస్తుంది.