శ్రీ ఆండాళ్ తిరుప్పావై

ఈ పాశురంలో ఆండాళ్ శ్రీవైష్ణవ సంప్రదాయంలోని ఈశ్వర నియంత్రణ (ईश्वरनियमनम्) తత్త్వాన్ని స్పష్టంగా ప్రతిపాదిస్తుంది. వర్షం, మేఘం, మెరుపు వంటి ప్రకృతి శక్తులు స్వతంత్రంగా పనిచేసేవి కావు; అవన్నీ శ్రీమన్నారాయణుని సంకల్పానికి లోబడి కార్యసాధకమవుతాయి అన్న సిద్ధాంతం ఇక్కడ బలంగా స్థాపించబడుతుంది. “ఆళి మఴై క్కణ్ణా” అనే సంభోదన ద్వారా కృష్ణుని వర్షాధిపతిగా పిలవడం భక్తుని ధైర్యాన్ని సూచిస్తుంది – ఇది భిక్షాప్రార్థన కాదు, శరణాగత విశ్వాసంతో ఉద్భవించిన సంభోదన. శ్రీవైష్ణవ సంప్రదాయంలో శరణాగతుడు భగవంతునితో నిర్భయంగా సంభాషించగలడన్న భావం దీనిలో ప్రతిఫలిస్తుంది.

“ఆళియుళ్ పుక్కు – ముగందు – కొడార్తేఱి” వంటి క్రియాపదాల శ్రేణి ద్వారా కారణ–కార్య సంబంధం స్పష్టంగా చిత్రించబడుతుంది; మేఘాలలోకి ప్రవేశించడం నుండి వర్షం కురవడం వరకు జరిగే ప్రక్రియ అంతా పరమాత్మ నియంత్రణలోనే ఉందని ఆచార్యులు వివరిస్తారు. “పాళియందోళుడై ప్పఱ్బనాబన్” అనే రూపస్మరణ ద్వారా శేషశయనుడైన నారాయణుని ఆధీనంలో సృష్టి, స్థితి, లయ అన్నీ జరుగుతాయని శ్రీవైష్ణవ దృష్టి బలపడుతుంది. ప్రకృతి శక్తులను ఆయుధాలతో పోల్చే ఉపమానాలు భగవంతుని ఆజ్ఞకు అవి లోబడి ఉన్నాయన్న సత్యాన్ని మరింత స్పష్టంగా చేస్తాయి.

ఈ పాశురంలో ప్రార్థన వ్యక్తిగత లాభం కోసం కాదు; లోకజీవనం నిలబడేందుకు అవసరమైన ధర్మసంతుల్యత కోసం జరుగుతుంది. శ్రీవైష్ణవ సంప్రదాయంలో భక్తి ఎప్పుడూ లోకహితంతో అనుసంధానమై ఉంటుంది అన్న భావం ఇక్కడ ప్రతిఫలిస్తుంది. వర్షం సక్రమంగా కురిసినప్పుడే వ్రతాచరణ, కైంకర్యం, ధార్మిక జీవనం సాధ్యమవుతాయని ఆండాళ్ సూచిస్తుంది. ఈ విధంగా పాశురం ౦౪ ప్రకృతి కార్యాలను భగవదాధీనంగా చూపిస్తూ, శరణాగతి జీవనానికి అనివార్యమైన విశ్వాసాన్ని శ్రీవైష్ణవ సిద్ధాంతపు కాంతిలో స్థిరంగా ప్రతిపాదిస్తుంది.