శ్రీ ఆండాళ్ తిరుప్పావై

ఈ పాశురంలో ఆండాళ్ శరణాగతి భావాన్ని అత్యంత సౌమ్యంగా కానీ దృఢంగా వ్యక్తం చేస్తుంది. బయట వెలుగులు, సువాసనలు, సౌఖ్యం నిండిన గృహవాతావరణం – ఇవన్నీ జీవుడు అనుభవించే అనుకూల పరిస్థితులను సూచిస్తాయి. అయినా లోపల నిద్ర కొనసాగుతూనే ఉంది. ఇది శరీర నిద్రకన్నా లోతైన స్థితి; జీవుడు తన సహజ శేషత్వాన్ని మరచి, భగవదాశ్రయానికి స్పందించని స్థితిని ఇది సూచిస్తుంది. అందుకే పిలుపు గద్దింపుగా కాక, ఆప్యాయంగా వస్తుంది. శరణాగతి బలవంతం కాదు; అది గుర్తు చేయబడే సత్యం.

సఖులు తలుపు తెరవమని అడగడం ద్వారా, జీవుడి వైపు నుంచే స్పందన రావాల్సిన అవసరాన్ని చూపిస్తారు. తలుపు మూసుకుపోయిందని మాత్రమే సమస్య కాదు; లోపల ఉన్న మనసు కదలకపోవడమే అసలు అడ్డంకి. మూగదా, చెవిటిదా అని ప్రశ్నించడం అపహాస్యం కాదు; శరణాగతికి అడ్డుగా నిలిచే నిర్లక్ష్యాన్ని మృదువుగా బోధించడం. గాఢ నిద్ర మంత్రబద్ధమైనదిగా వర్ణించబడటం ద్వారా, అలవాట్లు మరియు ఆసక్తులు జీవుడిని ఎలా బంధిస్తాయో ఆండాళ్ సూచిస్తుంది.

ఇక్కడ భగవంతుని నామాలు పిలవబడటం అత్యంత ముఖ్యమైన మలుపు. మాయన్, మాధవన్, వైకుంఠన్ అనే నామాల పునరావృతం ద్వారా, భగవంతుని సౌలభ్యం, ఆధారత్వం, పరమస్థితి ఒకేసారి స్మరించబడతాయి. ఈ నామస్మరణ జీవుడి ప్రయత్నం కాదు; అది భగవంతుని కృపను ఆహ్వానించే స్వరూపం. నిద్రను తొలగించేది కేవలం బాహ్య పిలుపు కాదు, భగవన్నామమే అని ఈ పాశురం స్పష్టంగా నిలబెడుతుంది.

మొత్తంగా ఈ పాశురం శరణాగతిలోని క్రమాన్ని చూపిస్తుంది. ముందుగా ఆప్యాయమైన పిలుపు, తరువాత నిర్లక్ష్యంపై సున్నితమైన ప్రశ్న, చివరకు భగవన్నామాశ్రయం. జీవుడు తన స్వతంత్రత భావాన్ని వదిలి, భగవంతుని అనన్యశేషుడిగా మారే ప్రయాణం ఇక్కడ నిశ్చలంగా కానీ స్పష్టంగా ఆవిష్కృతమవుతుంది. కైంకర్యానికి మేల్కొలుపు బాహ్యంగా కాక, అంతర్గతంగా జరగాల్సినదని ఆండాళ్ ఈ పాశురంలో ప్రతిపాదిస్తుంది.