శ్రీ ఆండాళ్ తిరుప్పావై

ఈ పాశురంలో ఆండాళ్ భక్తిని వ్యక్తిగత భావంగా కాక, సమూహ శరణాగతిగా ఎలా స్థాపించాలో స్పష్టంగా చూపిస్తుంది. గోపికలు లేపుతున్న యువతి ఒక సాధారణ వ్యక్తి కాదు; ఆమె వంశపరమైన శుద్ధి, గుణసంపత్తి, క్రమశిక్షణ ఇవన్నీ చెప్పబడటం ద్వారా, శరణాగతి అనేది అర్హతలేని వారి చర్య కాదు, భగవదాశ్రయానికి తగిన అంతఃకరణ సిద్ధత కలిగిన వారి స్వభావమే అని సూచించబడుతుంది. అయినప్పటికీ, అటువంటి గుణాలు ఉన్నప్పటికీ ఆమె ఆలస్యం చేయడం గోపికలకు అంగీకారంగా ఉండదు; ఎందుకంటే శరణాగతి స్వయంగా ఆనందించవలసిన స్థితి కాదు, సమూహ కైంకర్యంలో భాగస్వామిగా నిలవలసిన బాధ్యత.

ఇక్కడ గోపికలు భగవంతుని నామాన్ని పాడుతూ, నిశ్శబ్దంగా, అలసట లేకుండా ఎదురు చూడడం ముఖ్యమైన బోధ. భగవన్నామస్మరణం కేవలం వ్యక్తిగత సాధనగా కాక, పరస్పరంగా ఒకరినొకరు లేపే సాధనగా మారుతుంది. ఆండాళ్ ఇక్కడ “నీవెందుకు ఆలస్యం?” అని ప్రశ్నించడంలో దూషణ లేదు; అది ప్రేమతో కూడిన ఆహ్వానం. శరణాగతి అంటే అంతర్గత సిద్ధతతో పాటు సమయోచిత స్పందన కావాలని ఈ పాశురం తెలియజేస్తుంది.

శ్రీవైష్ణవ సంప్రదాయంలో కైంకర్యం అనేది స్వేచ్ఛగా ఎంచుకునే కార్యం కాదు; అది స్వభావంగా ఉద్భవించవలసిన సేవ. అందుకే, ఐశ్వర్యం, సౌకర్యం, వ్యక్తిగత విశ్రాంతి ఇవన్నీ పక్కనపెట్టి, భగవంతుని కోసం కూడే సమూహంలో చేరడమే నిజమైన అనన్యశేషత్వం. ఈ పాశురం ద్వారా ఆండాళ్ భక్తిని స్తబ్దంగా నిలిచిపోయే భావంగా కాక, కదలికతో కూడిన సమర్పణగా స్థాపిస్తుంది – అది శరణాగతి యొక్క జీవంత రూపం.