శ్రీ ఆండాళ్ తిరుప్పావై

ఈ పాశురంలో ఆండాళ్ గోపికలను మేల్కొలిపే సందర్భాన్ని తీసుకుని, శరణాగతి మార్గంలోని అంతర్లీన భావాన్ని స్థాపిస్తుంది. ఇక్కడ నిద్ర అనేది కేవలం శారీరక అలసట కాదు; స్వయంకృషిపై ఆధారపడే మనోభావాన్ని సూచిస్తుంది. గృహసౌఖ్యం, సంపద, దైనందిన కర్తవ్యాలలో నిమగ్నత – ఇవి అన్నీ జీవుని దృష్టిని తన చుట్టూ కేంద్రీకరించే అంశాలు. అలాంటి స్థితిలో ఉన్నవారిని కూడా దైవస్మరణ వైపు తిప్పగల శక్తి ఉన్నదని ఆండాళ్ స్పష్టం చేస్తుంది.

లంకాధిపతిని సంహరించిన శ్రీరాముని కార్యస్మరణ ద్వారా, పరమాత్ముడే రక్షకుడన్న భావం బలపడుతుంది. శత్రుని సంహారం ఆయన శౌర్యప్రదర్శన మాత్రమే కాదు; ఆశ్రయించినవారికి భయరహితత్వాన్ని ప్రసాదించే దైవస్వభావానికి సూచన. ఈ స్మరణ మనసుకు ఆనందాన్ని కలిగించేదిగా చెప్పడం ద్వారా, భగవదనుభవమే నిజమైన తృప్తికి కారణమని తెలియజేస్తుంది.

తలుపు తెరవమని పలుమార్లు పిలవడం, శరణాగతిలోని స్వచ్ఛంద సమర్పణను సూచిస్తుంది. భగవంతుడు బలవంతంగా ప్రవేశించడు; జీవుడు తన అహంకారపు తలుపు తెరిచినప్పుడే అనుగ్రహం ప్రవహిస్తుంది. ఆలస్యం విడిచి లేవమనే ఆహ్వానం, కాలస్పృహను గుర్తుచేస్తూ, భక్తి సాధనలో క్షణమూ వృథా కాకూడదన్న సందేశాన్ని ఇస్తుంది.

చివరగా, అందరూ ఇప్పటికే తెలుసుకొని లేచారని చెప్పడం ద్వారా, సమూహ కైంకర్య భావం ప్రతిష్ఠించబడుతుంది. శరణాగతి వ్యక్తిగత అనుభూతి అయినప్పటికీ, అది భక్తుల సమూహంలో పరిపుష్టి చెందుతుంది. ఈ విధంగా, ఈ పాశురం జీవుని స్వయంకేంద్రీకరణ నుంచి దైవాశ్రయానికి, వ్యక్తిగత స్థితి నుంచి సమూహ కైంకర్యానికి నడిపించే సూక్ష్మమైన శ్రీవైష్ణవ సిద్ధాంతాన్ని వ్యాఖ్యానిస్తుంది.