శ్రీ ఆండాళ్ తిరుప్పావై

ఈ పాశురంలో ఆండాళ్, మేల్కొలుపు అనే సందర్భాన్ని మరింత గాఢంగా ఉపయోగించి, జీవుని అంతర్లీన స్థితిని వెలికి తీస్తుంది. ప్రకృతి అంతా మేల్కొన్నదిగా వర్ణించబడుతుంది -గ్రహాల క్రమం మారింది, పక్షులు కూస్తున్నాయి, సమూహం ఇప్పటికే ముందుకు సాగింది. అయినా ఒక గోపిక ఇంకా పడకలోనే ఉండటం, తెలిసిన సత్యాన్ని ఆచరణలోకి తేవడంలో కలిగే ఆలస్యాన్ని సూచిస్తుంది. ఇది అజ్ఞాన ఫలితం కాదు; తెలిసినా తనలోనే నిలిచిపోయే స్వభావం. ఈ స్థితిని ఆండాళ్ సున్నితంగా, కానీ స్పష్టంగా ప్రశ్నిస్తుంది.

ఇక్కడ భగవంతుని శౌర్యకీర్తి ప్రస్తావన, జీవుని మనస్సు ఎటువైపు దృష్టి పెట్టాలో తెలియజేస్తుంది. లోకంలో ప్రసిద్ధమైన దైవకార్యాలు కేవలం కథనాలుగా నిలవవు; అవి ఆశ్రయించినవారికి ధైర్యాన్ని, నమ్మకాన్ని కలిగించే ఆధారాలు. అలాంటి కార్యాలను పాడుతూ ముందుకు సాగుతున్న సమూహం, భగవదాశ్రయమే తమ ప్రయాణానికి కేంద్రబిందువని తెలియజేస్తుంది. ఆ కేంద్రానికి దూరంగా ఉండటం సహజంగా అనుచితమన్న భావం ఇక్కడ బలపడుతుంది.

చల్లని నీటితో స్నానం చేసే సమయం వచ్చినా ఇంకా లేచకపోవడం, శరణాగతిలోని సిద్ధత లోపాన్ని సూచిస్తుంది. శరణాగతి అనేది మాటలతో ప్రకటించేది కాదు; అది తగిన సమయంలో తగిన చర్యగా వెలువడాలి. ‘ఇది మంచి రోజు’ అనే గుర్తు, కాలం అనుకూలంగా ఉన్నప్పటికీ జీవుడు తన అంతర్లీన సంకోచాలను విడిచిపెట్టాల్సిన అవసరాన్ని గుర్తు చేస్తుంది.

చివరగా, మోసం లేదా ఆటతీరును వదిలి కలవమని పలకడం ద్వారా, కైంకర్య భావం సమూహంలోనే పరిపూర్ణమవుతుందని ఆండాళ్ స్థాపిస్తుంది. భగవంతునికి సంబంధించిన మార్గంలో వ్యక్తిగత ఆలస్యం కూడా సమూహ ప్రయాణాన్ని అడ్డుకుంటుంది. అందువల్ల ఈ పాశురం, జీవుని స్వయంకేంద్రిత స్థితి నుంచి బయటకు తీసి, సంపూర్ణ ఆశ్రయంతో సమూహ కైంకర్యంలో చేరమనే శ్రీవైష్ణవ భావాన్ని స్పష్టంగా ప్రతిపాదిస్తుంది.