శ్రీ ఆండాళ్ తిరుప్పావై

ఈ పాశురంలో ఆండాళ్ మేల్కొలుపు పిలుపును ఒక సాధారణ ఆహ్వానంగా కాక, శరణాగతి దిశగా మలుస్తుంది. బయట ప్రపంచంలో ఉదయం మొదలైందని సూచించే దృశ్యాలు – నీటి ప్రవాహం, దేవాలయానికి వెళ్లే తపస్సు జీవులు, శంఖధ్వని – ఇవన్నీ కేవలం కాల సూచనలు కావు; జీవుడు తన సహజ స్థితి నుంచి మేల్కొని తన నిజమైన ఆశ్రయాన్ని గుర్తించాల్సిన సమయమని తెలియజేస్తాయి. లోక క్రమం తన విధిని నిర్వర్తిస్తున్నప్పుడు, భక్తుడు మాత్రమే ఇంకా ఆలస్యం చేయడం అనుచితమన్న భావం ఇక్కడ స్థిరపడుతుంది.

ఇక్కడ లేపబడుతున్న సఖి, ముందు ఇతరులను లేపే స్వరమున్నదిగా చెప్పబడుతుంది. ఇది జ్ఞానం ఉన్నవాడు కూడా ఆచరణలో ఆలస్యం చేయవచ్చన్న సత్యాన్ని సూచిస్తుంది. ఆండాళ్ ఆమెను నిందించదు; సిగ్గును వదలి, వాక్కు కలిగినవాడివి కాబట్టి మేల్కొనమని మృదువుగా కానీ దృఢంగా కోరుతుంది. జీవుడు తన వాక్కు, సంకల్పం అన్నీ స్వతంత్రంగా భావించినంతకాలం నిద్రలోనే ఉంటాడు; అవన్నీ భగవంతుని సేవకే అంకితం చేయాల్సినప్పుడు మాత్రమే నిజమైన మేల్కొలుపు జరుగుతుంది.

చివరగా శంఖం, చక్రం ధరించిన కమల నేత్రుడైన భగవంతుని పాడుదాం అనే పిలుపుతో పాశురం ముగుస్తుంది. ఇది ఫలాపేక్షతో చేసిన ప్రయత్నానికి పిలుపు కాదు; తన స్వరూపాన్ని మరచిపోయిన జీవుడు, తాను ఎవరివాడో గుర్తించి, అనన్య శేషత్వంతో కైంకర్యంలో ప్రవేశించమనే ఆహ్వానం. ఈ విధంగా ఈ పాశురం, లోక క్రమం మధ్యలో జీవుని కర్తవ్యాన్ని స్పష్టంగా నిలబెట్టి, శరణాగతికి దారి తీసే మేల్కొలుపుగా నిలుస్తుంది.