శ్రీ ఆండాళ్ తిరుప్పావై

ఈ పాశురంలో ఆండాళ్‌ భక్తుల మాటల ద్వారా భగవంతుని సమీపంలో ఉన్న నిత్యానుబంధాన్ని, అలాగే ఆ అనుబంధంలో ఉన్న సౌకుమార్యాన్ని వెలికి తీస్తుంది. నప్పిన్నైతో కలిసి సుఖశయనంలో విశ్రాంతి పొందుతున్న స్వామిని వారు గుర్తుచేస్తూ, ఆయనకు అత్యంత సన్నిహితమైన స్థితిలో ఉన్నవారికే లభించే అనుగ్రహాధికారాన్ని సూచిస్తారు. ఇక్కడ నిద్ర అనేది సాధారణ అలసట కాదు; భగవంతుని లీలాసౌఖ్యాన్ని సూచించే స్థితి. ఆ స్థితిలో నుండే ఆయనను లేపాలనే ప్రయత్నం, భక్తుల కర్తవ్యస్మరణగా నిలుస్తుంది.

భక్తులు నప్పిన్నైను సంభోదించే విధానం కూడా ముఖ్యమైనది. ఆమె ప్రేమ, ఆమె అనుబంధం ఎంత గాఢమైందో అంగీకరిస్తూనే, ఆ అనుబంధం భగవంతుని కృప ప్రవాహాన్ని ఆపకూడదని సూచిస్తారు. ఇది స్వామిపై అధికారం కోరే మాట కాదు; తన శరణాగత స్థితిని గుర్తుచేస్తూ, కైన్కర్యానికి అడ్డుగా నిలవకూడదనే వినయపూర్వకమైన విజ్ఞప్తి. ఎంత సన్నిహితమైన సంబంధమైనా, స్వామి అందరికీ సాధారణ శరణ్యుడనే సత్యం ఇక్కడ భాష్యరూపంలో వ్యక్తమవుతుంది.

పాశురం చివరలో చెప్పబడే మాటలు న్యాయం, సముచితత అనే భావాన్ని ముందుకు తెస్తాయి. భగవంతుని అనుభవం కొందరిలో మాత్రమే నిలిచి మిగిలినవారికి దూరమవ్వకూడదు. స్వామి స్వభావమే శరణాగతులందరినీ స్వీకరించడం, వారికి సేవావకాశాన్ని ప్రసాదించడం. అందుకే ఈ పాశురం, భక్తి అనేది వ్యక్తిగత సౌఖ్యంగా కాక, సమూహ కైన్కర్యంగా వికసించాలి అనే శ్రీవైష్ణవ సంప్రదాయ భావాన్ని నిశ్చలంగా ప్రతిపాదిస్తుంది.