శ్రీ ఆండాళ్ తిరుప్పావై

ఈ పాశురంలో ఆండాళ్ శరణాగతి యొక్క ఆనందభరిత రూపాన్ని వ్యక్తపరుస్తుంది. గోపికలు గోవిందుని స్తుతిస్తూ సమూహంగా చేరడం ద్వారా, భక్తి వ్యక్తిగతమైన ప్రయత్నం కాక, కలిసి అనుభవించవలసిన ఆశ్రయ స్థితి అని స్పష్టమవుతుంది. ఆయనను పాడటం, పఱై పొందటం అనే క్రమం కర్తృత్వ భావం నుంచి పుట్టినదిగా కాదు; స్వామి అనుగ్రహానికి ప్రతిఫలంగా సహజంగా కలిగే ఫలంగా ప్రతిపాదించబడుతుంది. ఇక్కడ గౌరవం, కీర్తి వంటి వాటిని వారు కోరుకోవడం కూడా తమకోసం కాదు; ఆయన నామస్మరణతో కూడిన సమూహ ఆనందానికి అవి తోడుగా వస్తాయని భావిస్తారు.

ఆభరణాలు ధరించడం, శుభ్రమైన వస్త్రాలు కట్టుకోవడం వంటి వివరాలు కేవలం భౌతిక అలంకారాలుగా నిలవవు. అవి సేవలో ప్రవేశించే సిద్ధతను సూచిస్తాయి. భోజనం, నెయ్యితో కలిపిన అన్నం, కలిసి కూర్చోవడం వంటి దృశ్యాలు, కైంకర్యం జీవనసహజంగా మారిన స్థితిని తెలియజేస్తాయి. సేవ, ఆనందం, సౌహార్దం అన్నీ విడివిడిగా కాక, ఒకే ప్రవాహంగా కలిసిపోతాయి.

ఈ పాశురంలో ప్రత్యేకంగా కనిపించేది అనన్య-శేషత్వ భావం. గోపికల ఆనందం స్వతంత్రంగా ఏర్పడినది కాదు; అది గోవిందుని సన్నిధిలో ఉండటంతో సహజంగా ఉద్భవించినది. కలిసి కూర్చొని చల్లదనాన్ని అనుభవించడం అనేది బాహ్య సుఖానికి సూచన కాదు; ఆశ్రయ స్థితిలో కలిగే అంతర్గత ప్రశాంతతకు ప్రతిరూపం. “కుళిరందేలోర్ ఎంపావాయ్” అనే ముగింపు ద్వారా, ఈ ఆనందం వ్యక్తిగత అనుభూతిగా కాక, సమూహంగా అనుసరించవలసిన వ్రతాచరణ ఫలితంగా స్థిరపడుతుంది.