శ్రీ ఆండాళ్ తిరుప్పావై

ఈ పాశురంలో ఆండాళ్ శరణాగతి యొక్క అత్యంత సూటి రూపాన్ని స్థాపిస్తుంది. గోపికలు తమ జీవనస్థితిని ఎలాంటి అలంకారమూ లేకుండా ప్రకటిస్తారు—పశువుల వెంట తిరిగే సరళ జీవనం, జ్ఞానాభిమానము లేని అమాయకత్వం. అయినా ఈ లోటు తమను దూరం చేయదని, స్వామితో ఉన్న సంబంధమే తమకు లభించిన మహత్తర భాగ్యమని వారు ధృఢంగా నిలబెడతారు. ఆయనతో అనుబంధం ఉన్న చోట లోపమన్నది ఉండదని, ఆ సంబంధం ఎక్కడా దాచవలసినది కాదని చెప్పడం ద్వారా అనన్య-శేషత్వ భావం స్పష్టమవుతుంది.

తమ అమాయక ప్రేమలో భాగంగా ఆయనను చిన్న పేర్లతో పిలిచిన సందర్భాలను కూడా వారు దాచరు. ఇది నిర్లక్ష్యంగా చెప్పడం కాదు; శరణాగతుడు తన తప్పులను కూడా స్వామి ఎదుట ఉంచే వినయాన్ని సూచిస్తుంది. ఇక్కడ గోపికలు క్షమాపణను కోరడం ద్వారా తమ హక్కును స్థాపించరు; ఆయన కరుణే ప్రమాణమని అంగీకరిస్తారు. కోపాన్ని కాక, దయను ఆశ్రయించడమే శరణాగతి యొక్క అంతరంగ సారం అని ఈ పాశురం బలంగా ప్రతిపాదిస్తుంది.

చివరికి పఱైను ఇవ్వమని అడగడం కూడా ఫలాపేక్షగా నిలవదు. అది వ్రతానికి సంబంధించిన బాహ్య సంకేతమే; అసలు ఆశ్రయం ఆయన దయే. ఇక్కడ కైంకర్య భావం సహజంగా వెలుగులోకి వస్తుంది – సేవకు అవసరమైనదంతా ఆయన నుంచే రావాలి, సేవ యొక్క విలువ కూడా ఆయన అనుగ్రహంతోనే నిలవాలి. ఈ విధంగా, ఈ పాశురం శరణాగతి, అనన్య-శేషత్వం, కైంకర్యం అనే మూడు భావాలను ఒకే ప్రవాహంగా సమగ్రంగా స్థిరపరుస్తుంది.