శ్రీ ఆండాళ్ తిరుప్పావై

ఈ పాశురంలో ఆండాళ్ శ్రీవైష్ణవ సంప్రదాయంలోని శరణాగతి స్వరూపాన్ని లీలాభగవాన్ రూపంలో స్థిరంగా ప్రతిపాదిస్తుంది. “మాయనై” అనే పదప్రయోగం ద్వారా భగవంతుని లీలాత్మక స్వభావం సూచించబడుతున్నా, ఆ లీలలు ఆశ్రితుడిని మోసగించే మాయలు కావని స్పష్టమవుతుంది; శ్రీవైష్ణవ సిద్ధాంతంలో భగవంతుని మాయ కూడా అనుగ్రహ రూపమే. “మన్ను వడమదురై మైందనై” మరియు “యమునై తురైవనై” వంటి సూచనల ద్వారా పరమాత్ముడు లోకంలో అవతరించి, సాధారణుల మధ్య నివసించినప్పటికీ ఆయన పరత్వం ఏమాత్రం తగ్గదన్న సత్యం స్థాపించబడుతుంది. ఇది అవతార తత్త్వంలోని ముఖ్యమైన భావం – సౌలభ్యం పరత్వానికి విరుద్ధం కాదు.

“ఆయర్ కులత్తినిల్ తోన్రుమ్ అణి విళక్కై” అనే ఉపమానం ద్వారా భగవంతుడు గోపుల సమాజానికి మార్గదర్శక దీపంలా ప్రకాశించాడని ఆండాళ్ చూపిస్తుంది. “తాయై కుడల్ విళక్కం సెయిద దామోదరనై” అనే వాక్యం ద్వారా వాత్సల్య బంధంలో బంధింపబడిన భగవంతుని రూపం స్మరింపబడుతుంది; శ్రీవైష్ణవ సంప్రదాయంలో ఇదే ఆశ్రితులకు అత్యంత ధైర్యాన్ని ఇచ్చే శరణ్య స్వరూపం. పరమాత్ముడు శక్తి వల్ల కాదు, ప్రేమ వల్ల బంధింపబడతాడన్న సిద్ధాంతం ఇక్కడ స్పష్టమవుతుంది.

“వాయినాల్ పాడి – మనత్తినాల్ సింధిక్క” అనే ద్వంద్వ ప్రయోగం ద్వారా శ్రీవైష్ణవ ఉపాసనలో వాక్కు మరియు మనస్సు రెండూ సమన్వయంగా భగవదనుభవంలో లీనమవలసినదని సూచించబడుతుంది. “పోయ పిళైయుం పుకుతరువాన్” అనే భావన ద్వారా కర్మబంధ విమోచనం స్వయంకృషి ఫలితం కాదని, భగవంతుని అనుగ్రహమే నిర్ణాయకమని స్థాపించబడుతుంది. ఈ పాశురంలో ఆండాళ్ బోధించేది స్పష్టంగా ఇదే — ఉపాయంగా కర్మయోగం కాదు, ఉపాయంగా భక్తి కూడా కాదు; ఉపాయంగా కేవలం భగవదనుగ్రహమే, మరియు ఆ అనుగ్రహానికి శరణాగతి సహజ ద్వారం. ఈ విధంగా పాశురం ౦౫ తిరుప్పావైలోని శరణాగతి సిద్ధాంతాన్ని లీలాత్మక, సౌమ్య రూపంలో సంపూర్ణంగా స్థిరపరుస్తుంది.