శ్రీ ఆండాళ్ తిరుప్పావై

ఈ పాశురంలో ఆండాళ్ భక్తి మార్గంలో మేల్కొలుపు అనే భావాన్ని స్థాపిస్తుంది. ఇది శారీరక నిద్ర నుండి లేచుట మాత్రమే కాదు; జీవుని అంతరంగం అజ్ఞాన నిద్ర నుండి మేల్కొని, తన స్వరూపాన్ని గుర్తించడమే అసలైన ఉద్దేశ్యం. ప్రకృతి అంతా ముందుగానే చైతన్యంతో నిండినదిగా వర్ణింపబడటం ద్వారా, జీవుడు మాత్రమే ఇంకా ఆలస్యం చేస్తున్నాడన్న భావం స్పష్టమవుతుంది. ఈ మేల్కొలుపు జీవుని ప్రయత్న ఫలితం కాదు; భగవన్నామస్మరణ వలన కలిగే కృపా స్పందన.

ఇక్కడ భగవంతుడు తన లీలల ద్వారా జీవునికి శరణ్యుడిగా గుర్తుచేయబడుతున్నాడు. శిశుహంతక శక్తులను సంహరించినవాడిగా, అడ్డంకులను తొలగించినవాడిగా వర్ణన రావడం ద్వారా, శరణాగతుడైన జీవుని రక్షణ భారం సంపూర్ణంగా ఆయనదే అన్న సిద్ధాంతం సూచింపబడుతుంది. జీవుని వైపు నుండి చేసే కృషి మేల్కొలుపుకు ఉపకారకమే గానీ, రక్షణకు కారణం కాదని ఈ పాశురం నిశ్శబ్దంగా తెలియజేస్తుంది.

మునులు, యోగులు కూడా ఆయన స్మరణలో లీనమవుతారని చెప్పడం ద్వారా, భగవదనుభవం ఎవరికి ప్రత్యేకమైనది కాదని, శరణాగత భావంతో ఉన్న ప్రతిజీవునికీ అందుబాటులో ఉందన్న సత్యం స్థాపించబడుతుంది. భగవన్నామం హృదయంలో ప్రవేశించినప్పుడు, అహంకారం శమనమై, జీవుడు తన సహజ దాస్య స్వరూపంలో స్థిరపడతాడు. ఈ స్థితిలో కైంకర్య భావం సహజంగా వికసిస్తుంది; అది ఆజ్ఞగా కాదు, ఆనందంగా మారుతుంది.

అంతిమంగా, ఈ పాశురం ద్వారా ఆండాళ్ జీవునికి తెలియజేసేది – భక్తి అనేది బలవంతపు ఆచరణ కాదు, భగవంతుని కృప వలన కలిగే మేల్కొలుపు. ఆ మేల్కొలుపులోనే శరణాగతి సార్థకమవుతుంది, దాస్యభావం స్థిరపడుతుంది, కైంకర్య జీవితం సహజంగా ప్రవహిస్తుంది.