శ్రీ ఆండాళ్ తిరుప్పావై

ఈ పాశురంలో ఆండాళ్ జీవుని ఆలస్య స్వభావాన్ని సున్నితంగా ప్రశ్నిస్తూ, భక్తి మార్గంలో సకాల మేల్కొలుపు ఎంత అవసరమో స్థాపిస్తుంది. చుట్టూ అంతా చైతన్యంతో నిండిపోయిన వేళ, జీవుడు మాత్రం ఇంకా నిద్రలో ఉండటం సహజమైన దృశ్యంలా చూపబడుతుంది. ఇది కేవలం శారీరక నిద్ర కాదు; స్వస్వరూప జ్ఞానానికి దూరంగా ఉండే ఆత్మ స్థితిని సూచిస్తుంది. భగవన్నామ ధ్వని, సమూహ కైంకర్య ఆచరణ, సహజ ధార్మిక జీవనం – ఇవన్నీ ముందుగానే ప్రవహిస్తున్నప్పటికీ, వాటిని గ్రహించలేక ఆలస్యం చేయడమే జీవుని బంధనానికి మూలమని ఈ పాశురం సూచిస్తుంది.

ఇక్కడ ఆండాళ్, భగవంతుని నామస్మరణలో లీనమై ఉన్న సమాజాన్ని నేపథ్యంగా ఉంచి, జీవుని వ్యక్తిగత నిర్లక్ష్యాన్ని వెలుగులోకి తెస్తుంది. భగవంతుని గుణగానం జరుగుతున్నప్పటికీ, వాటిని వింటూనే నిద్రలో ఉండే స్థితి ద్వారా, శరణాగతి భావం ఇంకా పరిపక్వం కాలేదని తెలియజేస్తుంది. శరణాగతి అనేది కేవలం వినుట కాదు; అది చైతన్యంతో స్పందించి, స్వయాన్ని భగవంతునికి అంకితం చేయడమే అన్న భావం ఇక్కడ అంతర్లీనంగా ప్రతిపాదించబడుతుంది.

అంతేకాక, సమూహంగా భగవంతుని సేవలో నిమగ్నమవుతున్న గోపికల మధ్య, ఇంకా తలుపులు మూసుకొని ఉన్న గోపికను పిలవడం ద్వారా, కైంకర్యం వ్యక్తిగత ఎంపిక కాదు; అది సహజ ధర్మం అన్న సత్యం వ్యక్తమవుతుంది. జీవుడు తన స్వరూపాన్ని గ్రహించినపుడు, ఆలస్యం తానుగా తొలగిపోతుంది. ఈ పాశురం ద్వారా ఆండాళ్ మనకు తెలియజేసేది – భగవంతుని అనుసంధానం ఆలస్యం భరించదు; శరణాగతి సిద్ధమైన క్షణంలోనే జీవుడు కైంకర్య మార్గంలో ప్రవేశించాలి.