శ్రీ ఆండాళ్ తిరుప్పావై

ఈ పాశురంలో ఆండాళ్ ఎదురుచూపు యొక్క లోతైన భావాన్ని స్థిరంగా ప్రతిష్ఠిస్తుంది. తాము కష్టసాధ్యమైన నియమాలను అనుసరిస్తూ ముందుకు సాగుతున్నప్పటికీ, తలుపు ఇంకా మూసివుండటం ద్వారా జీవుడి ఆలస్యం బహిర్గతమవుతుంది. ఇది కేవలం శారీరక ఆలస్యం కాదు; స్వయంకృషిపై ఆధారపడే మనస్తత్వం వల్ల కలిగే నిలకడలేని స్థితి. అందుకే పిలుపు తీవ్రంగా కాక, సహనంతో కొనసాగుతుంది. శరణాగతి బలవంతంగా విధించబడదు; అది నిరంతర ఆహ్వానంగా నిలుస్తుంది.

ఇక్కడ భగవంతుని గుణాలు సూచించబడటం జీవుడి ఆత్మవిశ్వాసాన్ని కాదు, ఆశ్రయాన్ని బలపరుస్తుంది. ఒకప్పుడు ఘనమైన నిద్రలో మునిగిపోయినవారూ చివరకు మేల్కొన్నారని చెప్పడం ద్వారా, జీవుడి ఆలస్యం శాశ్వతమైనది కాదని సూచన వస్తుంది. భగవంతుని కృపే మేల్కొలుపుకు కారణమని, స్వయంకృషి మాత్రమే సరిపోదని ఈ భావం స్థిరపడుతుంది. జీవుడు తనంతట తానే లేచేవాడు కాదు; అతడు పిలువబడతాడు, వేచిచూసే కృప ద్వారా ముందుకు తీసుకువెళ్లబడతాడు.

పాశురం చివర వచ్చే పిలుపు జీవుడి స్థితిని స్పష్టంగా నిర్ధారిస్తుంది. తలుపు తెరవడం అనేది కేవలం బాహ్య చర్య కాదు; అంతర్గత అహంకారాన్ని విడిచిపెట్టి, భగవంతునికి శేషుడిగా తన స్థానాన్ని అంగీకరించడం. ఈ అంగీకారం ద్వారా కైంకర్యం సాధన కాదు, సహజ స్వరూపంగా అవతరిస్తుంది. ఆండాళ్ ఈ పాశురంలో శరణాగతి యొక్క క్రమాన్ని, అనన్యశేషత్వపు స్థిరత్వాన్ని, మరియు కైంకర్యానందం వైపు సాగాల్సిన మార్గాన్ని నిశ్చలంగా కానీ దృఢంగా ప్రతిపాదిస్తుంది.