శ్రీ ఆండాళ్ తిరుప్పావై

ఈ పాశురంలో ఆండాళ్‌ భక్తుల మాటల ద్వారా భగవంతుని సార్వభౌమత్వం, ఆయన కార్యసామర్థ్యం, అలాగే శరణాగతుల పట్ల ఉన్న తక్షణ అనుగ్రహ స్వభావం స్పష్టంగా అవతరిస్తుంది. దేవతలకూ ముందుగా నిలిచి, లోకానికి బాధ కలిగించే అవరోధాలను తొలగించే శక్తి ఆయనదేనని గుర్తుచేయడం ద్వారా, స్వామి ఎవరికీ ఆధీనుడుకాడు, అందరూ ఆయన ఆధీనులే అన్న భావం స్థిరపడుతుంది. నిద్రలేవమని కోరడం ఇక్కడ ఆజ్ఞగా కాదు; శరణాగతుల కర్తవ్యస్మరణగా, ఆయన అనుగ్రహం ఇప్పుడు ప్రవహించాల్సిన సమయమని సూచించే వినయపూర్వకమైన విజ్ఞప్తిగా నిలుస్తుంది.

నప్పిన్నైను సంభోదించే విధానం కూడా ఈ పాశురంలో కీలకం. ఆమె సౌందర్యం, సౌకుమార్యం వర్ణించబడుతున్నప్పటికీ, అది భోగ భావంగా కాక, స్వామికి అత్యంత సన్నిహితంగా ఉన్న స్థితిని సూచించే నేపథ్యంగా మాత్రమే నిలుస్తుంది. ఆమె ద్వారా స్వామిని మేల్కొలపమనే అభ్యర్థనలో, భక్తులు తమకు స్వతంత్ర హక్కు లేదని, కేవలం ఆయన అనుగ్రహంపై ఆధారపడి ఉన్నవారమనే భావాన్ని సహజంగా వ్యక్తం చేస్తారు. ఇది అనన్య శేషత్వ భావానికి మృదువైన ప్రకటన.

పాశురం చివరి భాగంలో కనిపించే ఆతురత, కైన్కర్యానికి లభించిన అవకాశాన్ని వృథా చేయకూడదనే భావం నుంచి ఉద్భవిస్తుంది. భగవంతుని అనుభవం కొందరిలోనే పరిమితమవ్వకుండా, సమూహంగా సాగవలసినదే అన్న అంతర్లీన సత్యం ఇక్కడ ప్రతిధ్వనిస్తుంది. అందువల్ల ఈ పాశురం, శరణాగతి స్థితిలో నిలిచిన భక్తులు అనుగ్రహ ప్రవాహాన్ని ఎదురుచూస్తూ, సేవకు పిలుపునిచ్చే శ్రీవైష్ణవ సంప్రదాయ దృష్టిని ప్రశాంతంగా, స్పష్టంగా ప్రతిపాదిస్తుంది.