శ్రీ ఆండాళ్ తిరుప్పావై
పాశురం ౨౨
అంగణ్ మాఞాలత్తరశర్ · అభిమాన ||
పంగమాయ్ వందు నిన్ · పళ్లిక్ కట్టిల్ కీళే’ ||
సంగమిరుప్పార్ పోల్ · వందు తలై ప్పెయ్దోమ్ ||
కింగిణి వాయ్ చ్చెయ్ద · తామరై ప్పూప్పోలే ||
శెంగణ్ శిఱిచ్చిఱిదే · ఎమ్మేల్ విళి’యావో ||
తింగళుం ఆదిత్తియనుం · ఎళు’న్దాఱ్పోల్ ||
అంగ ణిఱణ్డుం కొండు · ఎంగళ్ మేల్ నొక్కుతియేల్ ||
ఎంగళ్ మేల్ శాపం · ఇళి’న్దేలోర్ ఎంపావాయ్ || ౨౨ ||
సంకేతార్థ వివరణ
· = పద విరామం (సూక్ష్మ విరామం) ; | || = పూర్తి పాద విరామం
పదం - పదార్థం
అంగణ్ : విశాలమైన, మాఞాలత్తరశర్ : భూమండలానికి అధిపతులు, అభిమాన : అనుగ్రహము / కటాక్షము, పంగమాయ్ : పంచుకొని, వందు : వచ్చి, నిన్ : నీ, పళ్లిక్ కట్టిల్ : శయన మంచము, కీళే’ : క్రింద, సంగమిరుప్పార్ : సమావేశమై కూర్చునేవారు, పోల్ : వలె, వందు : వచ్చి, తలై : తల, ప్పెయ్దోమ్ : వంచాము, కింగిణి : గంటికలు, వాయ్ : నోరు, చ్చెయ్ద : చేసిన, తామరై : కమలం, ప్పూప్పోలే : పువ్వులా, శెంగణ్ : ఎర్రని కళ్ళు గలవాడు, శిఱిచ్చిఱిదే : స్వల్పంగా నవ్వుతూ, ఎమ్మేల్ : మాపై, విళి’యావో : చూపించవా, తింగళుం : చంద్రుడును కూడా, ఆదిత్తియనుం : సూర్యుడును కూడా, ఎళు’న్దాఱ్పోల్ : ఉదయించినట్లుగా, అంగ : అక్కడ, ణిఱణ్డుం : రెండూ, కొండు : తీసుకొని, ఎంగళ్ : మా, మేల్ : మీద, నొక్కుతియేల్ : దృష్టి పెట్టినయెడల, ఎంగళ్ మేల్ : మాపై, శాపం : శాపము, ఇళి’న్దు : తొలగి పోయిన, ఏలోర్ : ఓ సఖులారా, ఎంపావాయ్ : ఓ పావై (తమిళ మూల పదం).
సరళ భావానువాదం
మహావీరులైన రాజుల గర్వం కరిగిపోయేలా నీ మంచం కిందకు వచ్చి, నీతో కలిసి ఉన్నవారిలా తల వంచి నిలబడ్డాం. గంటల మ్రోగింపుతో మధురంగా మాటలాడే నీ పెదవులు వికసించిన తామరపువ్వుల్లా కనిపిస్తున్నాయి; ఎర్రని కన్నులతో మమ్మల్ని చూచి చిరునవ్వు చిందిస్తావా? చంద్రుడూ సూర్యుడూ ఒకేసారి ఉదయించినట్టుగా, నీ రెండు కళ్ల కాంతి మా మీద పడితే, మాపై ఉన్న శాపమంతా కరిగిపోతుంది – ఏలోర్ ఎంపావాయ్.
సరళార్థం (భావసంపూర్ణంగా)
ఈ పాశురంలో గోపికలు ఎంతో వినయంతో పరమాత్మను దర్శించాలనే తపనతో ఆయన శయనిస్తున్న స్థలానికి చేరుకుంటారు. లోకమంతా నిండిన ఆయన గొప్పతనాన్ని గుర్తు చేసుకుంటూ, తమలో ఉన్న లోపాలన్నిటిని వదిలి, సంపూర్ణ వినమ్రతతో ముందుకు వస్తారు. తామంతా ఒకటిగా కూడి, ఆయన ఎదుట తల వంచి నిలబడిన విధానం వారి అంతరంగ భక్తిని తెలియజేస్తుంది.
పరమాత్మ ముఖంలో వికసించే సున్నితమైన చిరునవ్వును వారు కోరుకుంటారు; ఆ చిరునవ్వే తమపై కరుణ చూపినట్లుగా అనిపిస్తుందని భావిస్తారు. చంద్రుడు, సూర్యుడు ఒకేసారి ఉదయించి లోకాన్ని వెలుగుతో నింపినట్లుగా, ఆయన రెండు కళ్ళ చూపు తమపై పడితే తమలో ఉన్న అన్ని అపశుభాలు తొలగిపోతాయని వారు విశ్వసిస్తారు. ఆ దివ్య దృష్టి తమ జీవితాలను శుభ్రపరచి, మనసును ప్రశాంతతతో నింపుతుందని ఆశిస్తూ, చివరికి ఆయన అనుగ్రహాన్ని వేడుకుంటారు.
ముఖ్యమైన తెలుగు భాషా గమనికలు
అంగణ్ మాఞాలత్తరశర్ : విశేషణ-నామ సమాసం, విస్తారాధిపత్యాన్ని సూచించే భాషా నిర్మాణం; పంగమాయ్ వందు : క్రియావిశేషణాత్మక ప్రయోగం, సమూహ భాగస్వామ్యాన్ని చూపుతుంది; పళ్లిక్ కట్టిల్ కీళే : లోకేటివ్ నిర్మాణం, వినయ సూచక భౌతిక స్థితిని తెలియజేస్తుంది; సంగమిరుప్పార్ పోల్ : ఉపమానార్థక ప్రయోగం, సమూహ నమ్రతను భాషాపరంగా చూపుతుంది; కింగిణి వాయ్ చ్చెయ్ద తామరై ప్పూప్పోలే : ఉపమానాత్మక విశేషణ-నామ శ్రేణి, శబ్ద-దృశ్య సమ్మేళనాన్ని సూచిస్తుంది; శెంగణ్ శిఱిచ్చిఱిదే : కృదంత క్రియ నిర్మాణం, స్వల్ప క్రియను సంకేతాత్మకంగా చూపుతుంది; తింగళుం ఆదిత్తియనుం ఎళు’న్దాఱ్పోల్ : ద్వంద్వ ఉపమాన నిర్మాణం, సమకాలీన ప్రకాశాన్ని సూచిస్తుంది; అంగ ణిఱణ్డుం కొండు : ద్వంద్వ సంఖ్యా సూచక నిర్మాణం; నొక్కుతియేల్ : షరతు సూచక కృదంత ప్రయోగం, కారణ–ఫల సంబంధాన్ని చూపుతుంది; శాపం ఇళి’న్దు : భూతకృదంత క్రియ, ప్రతికూలత తొలగింపును భాషాపరంగా సూచిస్తుంది; ఏలోర్ ఎంపావాయ్ : పాశురాన్ని వ్యక్తిగత ప్రార్థనగా కాక, పావై వ్రతంలో సమూహంగా చేరమనే సంప్రదాయ ముగింపు వాక్యం.
ఈ పాశురంలో వచ్చే “ఏలోర్”, “పావై” వంటి పదాలకు సంబంధించిన మరిన్ని తెలుగు భాషా గమనికలు లిప్యంతరణ మరియు అనువాద విధానం పేజీలో చూడవచ్చు.
శ్రీవైష్ణవ సంప్రదాయ వ్యాఖ్యానం
ఈ పాశురంలో ఆండాళ్ గోపికల నోటుగా సంపూర్ణ శరణాగతి స్థితిని వ్యక్తపరుస్తుంది. లోకమంతటా వ్యాపించిన స్వామి సన్నిధికి వారు చేరడం అనేది కేవలం భౌతిక సమీపం కాదు; తమ స్వతంత్ర భావాలను విడిచిపెట్టి ఆయన అధీనత్వాన్ని స్వీకరించిన అంతర్గత చలనం. “మేమే వచ్చాము” అనే భావం ఇక్కడ కర్తృత్వ గర్వంగా కాక, ఆయన కృప వల్లనే ఈ స్థితికి వచ్చామని అంగీకరించే వినయంగా నిలుస్తుంది. సమూహంగా తల వంచడం ద్వారా వ్యక్తిగత భేదాలు కరుగుతాయి; అందరూ ఒకే శరణ్యునికి చెందినవారమనే అనన్య-శేషత్వ భావం స్పష్టమవుతుంది.
స్వామి ముఖంలో మెరిసే స్వల్ప చిరునవ్వు, ఆయన కృప యొక్క మొదటి సంకేతంగా చిత్రించబడుతుంది. ఆ చిరునవ్వు బోధించేది శిక్ష కాదు, అనుగ్రహం. ఆయన కళ్ల చూపు చంద్రసూర్యుల సమానంగా చెప్పబడటం ద్వారా, జ్ఞానం మరియు కరుణ రెండూ ఒకేసారి ప్రసరించే స్వరూపాన్ని సూచిస్తుంది. ఆ దృష్టి పడిన వెంటనే తమపై ఉన్న అన్ని అవరోధాలు తొలగిపోతాయని గోపికల విశ్వాసం, సాధకుని పక్షాన స్వీయ ప్రయత్నాలపై ఆధారపడని స్థితిని తెలియజేస్తుంది.
ఈ పాశురంలో ప్రధానంగా నిలిచేది, “మేము ఏమీ కోరడం లేదు; నీ చూపే చాలు” అనే భావం. ఇదే శరణాగతికి మూలసూత్రం. ఫలప్రాప్తి కోసం కాక, ఆయన ఆనందం కోసం నిలబడే కైంకర్య భావమే చివరికి మిగులుతుంది. “ఏలోర్ ఎంపావాయ్” అనే సంప్రదాయ ముగింపు ద్వారా, ఈ అనుభవం వ్యక్తిగతమైనది కాక, సమూహంగా అనుసరించవలసిన వ్రత ధర్మమని స్థిరపరచబడుతుంది.
గద్య రూపంలో భావ సారం
ఈ పాశురంలో గోపికలు సమూహంగా పరమాత్మ సన్నిధికి చేరి, తమ అంతరంగ వినయాన్ని పూర్తిగా వ్యక్తం చేస్తారు. లోకవ్యాప్తమైన ఆయన మహిమను గుర్తు చేసుకుంటూ, తాము ప్రత్యేకులు కాదని, కేవలం ఆయన కృపకు అర్హులమవ్వాలనే ఆకాంక్షతో తల వంచి నిలుస్తారు. కలసి రావడం, కలసి వంగడం ద్వారా వారి ఏకత్వం స్పష్టమవుతుంది; ఈ స్థితిలో వ్యక్తిగత భావాలు కరిగి, ఒకే ఆశ్రయం మాత్రమే మిగులుతుంది.
ఆయన ముఖంలో కనిపించే సున్నితమైన చిరునవ్వు, అలాగే రెండు కళ్ల దృష్టి ఒకేసారి తమపై పడాలని వారు కోరుకుంటారు. చంద్రుడు, సూర్యుడు ఒకేసారి ఉదయించినట్లు ఆ దృష్టి తమపై పడితే, తమలో ఉన్న అన్ని అడ్డంకులు తొలగిపోతాయని భావిస్తారు. ఆ దివ్య దృష్టి ద్వారా శుభత, ప్రశాంతత స్థిరపడుతాయి; చివరికి సమస్తం ఆయన అనుగ్రహంపై ఆధారపడిన స్థితి సహజంగా నిలుస్తుంది.
ఆత్మచింతన (ఐచ్ఛికం)
నేను వినయంగా ముందుకు వచ్చి నిలిచినప్పుడు, ఆయన కరుణామయ దృష్టి నా మీద పడితే నా అంతరంగంలోని భారాలు సహజంగా కరుగుతాయా?