శ్రీ ఆండాళ్ తిరుప్పావై
పాశురం ౨౫
ఒరుత్తి మగనాయ్ ప్పిఱందు · ఓరిరవిల్ ||
ఒరుత్తి మగనాయ్ · ఒళిత్తు వళర ||
తరిక్కిలానాగిత్తాన్ · తీంగు నినైంద ||
కరుత్తై పిళై’ప్పిత్తు · కఞ్జన్ వయిట్రిల్ ||
నెరుప్పెన్న నిన్ఱ · నెడుమాలే ఉన్నై ||
అరుత్తిత్తు వందోం · పఱై తరుదియాగిల్ ||
తిరుత్తక్క శెల్వముం · శేవగముం యాం పాడి ||
వరుత్తముం తీరందు · మగిళ్’న్దేలోర్ ఎంపావాయ్ || ౨౫ ||
సంకేతార్థ వివరణ
· = పద విరామం (సూక్ష్మ విరామం) ; | || = పూర్తి పాద విరామం
పదం - పదార్థం
ఒరుత్తి : ఒక స్త్రీకి, మగనాయ్ : కుమారుడిగా, ప్పిఱందు : పుట్టి, ఓరిరవిల్ : ఒకే ఒక రాత్రిలో, ఒరుత్తి : ఇంకొక స్త్రీకి, మగనాయ్ : కుమారుడిగా, ఒళిత్తు : దాచిపెట్టి, వళర : పెంచి, తరిక్కిలానాగిత్తాన్ : సహించలేని వాడైన, తీంగు : చెడును, నినైంద : ఆలోచించిన, కరుత్తై : ఆలోచనను, పిళై’ప్పిత్తు : విఫలమయ్యేలా చేసి, కఞ్జన్ : కంసుడు, వయిట్రిల్ : కడుపులో, నెరుప్పెన్న : అగ్నివలె, నిన్ఱ : నిలిచిన, నెడుమాలే : మహావిష్ణువా, ఉన్నై : నిన్ను, అరుత్తిత్తు : ఆశ్రయించి, వందోం : వచ్చాము, పఱై : పఱై (వ్రతఫల సూచక పదం), తరుదియాగిల్ : ఇస్తే, తిరుత్తక్క : తగినట్లుగా ఉన్న, శెల్వముం : సంపదను కూడా, శేవగముం : సేవను కూడా, యాం : మేము, పాడి : పాడుతూ, వరుత్తముం : దుఃఖమును కూడా, తీరందు : తొలగిపోయి, మగిళ్’న్దు : ఆనందించి, ఏలోర్ : ఓ సఖులారా, ఎంపావాయ్ : ఓ పావై (తమిళ మూల పదం).
సరళ భావానువాదం
ఒకస్త్రీ కుమారుడిగా జన్మించి, మరొకస్త్రీ కుమారుడిగా రహస్యంగా పెరిగినవాడా, నీకు హాని చేయాలన్న కఞ్జనుని దుష్ట సంకల్పాన్ని చెదరగొట్టి, అతని గర్భంలో అగ్నిలా నిలిచిన నెడుమాలా, నీ వద్దకు మేము ఆశ్రయంతో వచ్చాము. నీవు మాకు పఱైని ప్రసాదిస్తే, శోభనమైన సంపదనీ, నీ సేవానందాన్నీ మేము పాడుతూ అనుభవిస్తాం. అలా మా బాధలన్నీ తొలగి, హృదయం నిండా ఆనందంతో నిలుచుందాం – ఏలోర్ ఎంపావాయ్.
సరళార్థం (భావసంపూర్ణంగా)
ఈ పాశురంలో గోపికలు పరమాత్మ యొక్క అద్భుతమైన జనన రహస్యాన్ని స్మరిస్తూ ఆయన మహిమను గుర్తుచేస్తారు. ఒక స్త్రీకి కుమారుడిగా జన్మించి, అదే రాత్రి మరొక స్త్రీ కుమారుడిగా దాచబడి పెరిగిన సంఘటన ద్వారా, ఆయన అవతారంలో ఉన్న రహస్యత, సంరక్షణ, దైవసంకల్పం స్పష్టంగా కనిపిస్తాయి. హానిని చేయాలని ఆలోచించినవాడి ప్రయత్నాలే విఫలమై, ఆ దుష్ట సంకల్పం తిరిగి అతనికే నాశనంగా మారిన విధానాన్ని వారు గుర్తిస్తారు.
అగ్నిలా తేజస్సుతో నిలిచిన ఆయనను ఆశ్రయించి, గోపికలు వినయంతో ఆయన సన్నిధికి వస్తారు. తమ వ్రతానికి ఫలంగా పఱై లభిస్తే, అది సంపదకోసం మాత్రమే కాదని, ఆయనను స్తుతిస్తూ సేవలోనే ఆనందించాలనే ఆకాంక్షగా వ్యక్తమవుతుంది. సేవలో లీనమై, అంతరంగంలోని దుఃఖాలు తొలగి, సహజమైన ఆనందం స్థిరపడాలని వారు కోరుకుంటారు. ఈ విధంగా, ఈ పాశురం మొత్తం ఆశ్రయం, సేవ, ఆనందం ఒకే ప్రవాహంగా కలిసిన స్థితిని తెలియజేస్తుంది.
ముఖ్యమైన తెలుగు భాషా గమనికలు
ఒరుత్తి మగనాయ్ ప్పిఱందు / ఒరుత్తి మగనాయ్ ఒళిత్తు వళర : సమాంతర నిర్మాణంతో కూడిన ద్వంద్వ వాక్య ప్రయోగం, సంఘటనల వ్యత్యాసాన్ని భాషాపరంగా చూపుతుంది; ఓరిరవిల్ : కాలవాచక నామం, ఆకస్మికతను సూచిస్తుంది; తరిక్కిలానాగిత్తాన్ : గుణవాచక కృదంత రూపం, అసహన స్థితిని తెలియజేస్తుంది; తీంగు నినైంద కరుత్తై : నామ–కృదంత సంయోగం, దుష్ట సంకల్పాన్ని భాషా స్థాయిలో నిర్దేశిస్తుంది; పిళై’ప్పిత్తు : కారణ–ఫల కృదంత క్రియ, ప్రయత్న వైఫల్యాన్ని సూచిస్తుంది; నెరుప్పెన్న నిన్ఱ : ఉపమానాత్మక కృదంత నిర్మాణం, తీవ్రత భావాన్ని బలపరుస్తుంది; అరుత్తిత్తు వందోం : విధేయత సూచక క్రియ సమ్మేళనం; తరుదియాగిల్ : షరతు సూచక కృదంత ప్రయోగం; తిరుత్తక్క శెల్వముం శేవగముం : ద్వంద్వ నామ నిర్మాణం, సమర్పణ అంశాలను భాషాపరంగా చూపుతుంది; వరుత్తముం తీరందు మగిళ్’న్దు : వరుస క్రియల నిర్మాణం, స్థితి మార్పును సూచిస్తుంది; ఏలోర్ ఎంపావాయ్ : పాశురాన్ని వ్యక్తిగత ప్రార్థనగా కాక, పావై వ్రతంలో సమూహంగా చేరమనే సంప్రదాయ ముగింపు వాక్యం.
ఈ పాశురంలో వచ్చే “ఏలోర్”, “పావై” వంటి పదాలకు సంబంధించిన మరిన్ని తెలుగు భాషా గమనికలు లిప్యంతరణ మరియు అనువాద విధానం పేజీలో చూడవచ్చు.
శ్రీవైష్ణవ సంప్రదాయ వ్యాఖ్యానం
ఈ పాశురంలో ఆండాళ్ పరమాత్మ అవతార రహస్యాన్ని శరణాగతి దృష్టితో ఆవిష్కరిస్తుంది. ఒక స్త్రీ కుమారుడిగా జన్మించి, అదే రాత్రి మరొక స్త్రీ కుమారుడిగా దాచబడి పెరగడం అనే సంఘటన, ఆయన స్వాతంత్ర్య సంకల్పాన్ని మరియు భక్తుల రక్షణకు స్వయంగా బాధ్యత తీసుకునే స్వభావాన్ని చూపిస్తుంది. శత్రువు హానిని తలచినప్పటికీ, ఆ సంకల్పమే తిరిగి అతనికే నాశనకారిగా మారడం ద్వారా, పరమాత్మ ఎదుట దుష్టబుద్ధి నిలవదని స్పష్టమవుతుంది. ఇక్కడ రక్షణ భక్తుడి యత్నం వల్ల కాదు; ఆయన నియంత్రణలోనే జరిగే సహజ ప్రక్రియగా ప్రతిపాదించబడుతుంది.
గోపికలు అగ్నిలా తేజస్సుతో నిలిచిన ఆయనను ఆశ్రయించి సన్నిధికి రావడం, శరణాగతి యొక్క పరిపక్వ రూపం. వారు తమ అవసరాన్ని స్వయంగా నిర్వచించరు; పఱై లభించినా, దానితో పాటు వచ్చే సంపదకూ, సేవకూ ఆయన ఇష్టమే ప్రమాణం. సేవను స్తుతితో కలిపి కొనసాగించాలనే భావం ద్వారా, కైంకర్యమే భక్తుని సహజ స్థితి అని స్థిరపడుతుంది. ఫలప్రాప్తి అనేది స్వతంత్ర లక్ష్యం కాదు; సేవలో నిలిచినప్పుడే అది సహజంగా అనుసరిస్తుంది.
ఈ పాశురంలో ప్రత్యేకంగా వెలుగులోకి వచ్చేది అనన్య-శేషత్వ భావం. గోపికలు తమ ఆనందాన్నీ, దుఃఖనివృత్తినీ ఆయన అనుగ్రహానికే అప్పగిస్తారు. సేవలో లీనమై, అంతరంగంలోని భారాలు తొలగి, సహజ ఆనందం స్థిరపడటం అనేది ఆయన సన్నిధిలో ఉండడం వల్ల కలిగే అనుబంధ ఫలితం మాత్రమే. “మగిళందేలోర్ ఎంపావాయ్” అనే ముగింపు ద్వారా, ఈ స్థితి వ్యక్తిగత అనుభూతి కాక, సమూహంగా అనుసరించవలసిన వ్రత స్వరూపంగా స్థిరపడుతుంది.
గద్య రూపంలో భావ సారం
ఈ పాశురంలో పరమాత్మ అవతారంలోని రహస్య క్రమం స్మరించబడుతుంది. జననం, దాచిపెంపకం, శత్రు సంకల్పాల విఫలం – ఈ అన్ని సంఘటనలు ఒకే ప్రవాహంగా కలసి, ఆయన రక్షణ స్వభావం సహజంగా పనిచేస్తుందని భావాన్ని నిలబెడతాయి. హానిని తలచిన శక్తుల ప్రయత్నాలే ఆయన సంకల్పానికి లోబడి తిరుగుబాటు చేయలేకపోవడం ద్వారా, సమస్త వ్యవహారాల నియంత్రణ ఆయన చేతిలోనే ఉందని స్పష్టమవుతుంది.
ఈ స్మరణ చివరికి వినయపూర్వక ఆశ్రయంగా మారుతుంది. పఱై లభించినా, దానితో కూడిన సంపద, సేవ అన్నీ ఆయన అనుమతితోనే విలువ పొందుతాయని భావం స్థిరపడుతుంది. సేవలో లీనమై స్తుతించడం ద్వారా అంతరంగంలోని భారాలు తొలగి, సహజమైన ఆనంద స్థితి ఉద్భవిస్తుంది.
ఆత్మచింతన (ఐచ్ఛికం)
నేను నా ఆశ్రయాన్ని ఆయనకే అప్పగించినప్పుడు, సేవలో లీనమవడమే నా సహజ ఆనందంగా మారుతుందా?