నారాయణ కవచం
నారాయణ కవచం శ్రీమన్ నారాయణుని సర్వవ్యాపక రక్షణను ఆహ్వానిస్తూ పఠించబడే ప్రాచీన కవచ స్తోత్రం. భక్తుడు తన శరీరం, ఇంద్రియాలు, మనస్సు, మార్గం, కాలం – అన్నిటినీ శ్రీమన్ నారాయణుని ఆశ్రయంలో ఉంచుతూ, ఆయన నామస్మరణతో సమస్త విఘ్నాల నుండి రక్షణను కోరే విధంగా ఇది నిర్మితమైంది. ఈ కవచాన్ని నిత్యముగా, ఏ కాలములోనైన, ఏ దినములోనైన పఠించవచ్చును; విశేషించి మంగళవారాలలో పఠించడం సంప్రదాయంగా ఆచరించబడుతుంది.
పూర్వాంగం
నారాయణ కవచ పఠనానికి ముందు భక్తుడు శుభ్రతతో, శాంతమైన మనస్సుతో, శ్రీమన్ నారాయణుని స్మరణతో స్థిరపడవలెను. ప్రత్యేక సంకల్పం అవసరం లేకుండానే, భగవన్నామస్మరణతో ఈ కవచాన్ని పఠించవచ్చును. రక్షణార్థంగా, ఆత్మస్థైర్యార్థంగా, నిత్య జపంగా గానీ ఈ కవచ పాఠం చేయుట సముచితమైనది.
సంకల్పం (ఐచ్చికం)
శ్రీమన్ నారాయణుని కృపను కోరుతూ, శరీరం–మనస్సు–బుద్ధి స్థైర్యం కోసం, సర్వదిశలలో రక్షణ పొందుటకై, సమస్త విఘ్నాల నివారణార్థంగా, నిత్య భగవన్నామస్మరణతో నారాయణ కవచ పాఠం చేయుటకు నేను సంకల్పించుచున్నాను.
(ప్రత్యేక సంకల్పం చేయకుండానే కూడా కవచ పాఠం ప్రారంభించవచ్చును.)
ధ్యానం (ఐచ్చికం)
శ్రీమన్ నారాయణుడు శంఖచక్రగదాపద్మాలతో సర్వదిశలలో రక్షణగా నిలిచినట్లుగా భావిస్తూ, ఆయన దివ్య నామస్మరణతో మనస్సును స్థిరపరచుకొని కవచ పాఠాన్ని ఆరంభించవలెను.
శ్రీ నారాయణ కవచ పారాయణారంభః
(రాజోవాచ)
యయా గుప్తః సహస్రాక్షః సవాహాన్ రిపుసైనికాన్ ।
క్రీడన్నివ వినిర్జిత్య త్రిలోక్యా బుభుజే శ్రియమ్ ॥ ౦౧ ॥
భగవంస్తన్మమాఖ్యాహి వర్మ నారాయణాత్మకమ్ ।
యథాఽతతాయినః శత్రూన్ యేన గుప్తోఽజయన్మృధే ॥ ౦౨ ॥
(శ్రీశుక ఉవాచ)
వృతః పురోహితస్త్వాష్ట్రః మహేంద్రాయానుపృచ్ఛతే ।
నారాయణాఖ్యం వర్మాహ తదిహైకమనాః శృణు ॥ ౦౩ ॥
(విశ్వరూప ఉవాచ)
ధౌతాఙ్ఘ్రిపాణిరాచమ్య సపవిత్ర ఉదఙ్ముఖః ।
కృతస్వాంగకరణ్యాసో మంత్రాభ్యాం వాగ్యతః శుచిః ॥ ౦౪ ॥
నారాయణమయం వర్మ సన్నహ్యేత్ భయ ఆగతే ।
పాదయోర్జానునోరూర్వోః ఉదరే హృద్యథోరసి ॥ ౦౫ ॥
ముఖే శిరస్యానుపూర్వ్యాద్ ఓంకారాదీని విన్యసేత్ ।
ఓం నమో నారాయణాయేతి విపర్యయమథాపి వా ॥ ౦౬ ॥
కరన్యాసం తతః కుర్యాత్ ద్వాదశాక్షర విద్యయా ।
ప్రణవాదియకారాంతమ్ అంగుళ్యంగుష్ఠ పర్వసు ॥ ౦౭ ॥
న్యసేద్ధృదయ ఓంకారమ్ వికారం అనుమూర్ధని ।
షకారంతు భ్రువోర్మధ్యే ణకారం శిఖయా దిశేత్ ॥ ౦౮ ॥
వేకారం నేత్రయోర్యుంజ్యాత్ నకారం సర్వసంధిషు ।
మకారమస్త్రముద్దిశ్య మంత్రమూర్తిర్భవేద్ బుధః ॥ ౦౯ ॥
సవిసర్గం ఫడంతం తత్ సర్వదిక్షు వినిర్దిశేత్ ।
ఓం విష్ణవే నమః ఇతి ॥ ౧౦ ॥
ఆత్మానం పరమం ధ్యాయేత్ ధ్యేయం షట్ శక్తిభిర్యుతమ్ ।
విద్యాతేజస్తపోమూర్తిమ్ ఇమం మంత్రం ఉదాహరేత్ ॥ ౧౧ ॥
ఓం హరిః విధద్యాత్ మమ సర్వరక్షాం
న్యస్తాఙ్ఘ్రిపద్మః పతగేంద్రపృష్ఠే ।
దరారి చర్మాసి గదేషు చాప
పాశాన్ దధానోఽష్ట గుణోఽష్టబాహుః ॥ ౧౨ ॥
జలేషు మాం రక్షతు మత్స్యమూర్తిః
యాదోగణేభ్యో వరుణస్య పాశాత్ ।
స్థలేషు మాయావటు వామనోఽవ్యాత్
త్రివిక్రమః ఖేఽవతు విశ్వరూపః ॥ ౧౩ ॥
దుర్గేష్వటవ్యాజిముఖాదిషు ప్రభుః
పాయాన్ నృసింహోఽసురయూథపారిః ।
విముంచతో యస్య మహాట్టహాసం
దిశో వినేదుర్న్యపతంశ్చ గర్భాః ॥ ౧౪ ॥
రక్షత్వసౌ మాధ్వని యజ్ఞకల్పః
స్వదంష్ట్రయోన్నీతధరో వరాహః ।
రామోఽద్రికూటేష్వథ విప్రవాసే
సలక్ష్మణోఽవ్యాత్ భరతాగ్రజోఽస్మాన్ ॥ ౧౫ ॥
మాం ఉగ్రధర్మాద్ అఖిలాత్ ప్రమాదాత్
నారాయణః పాతు నరశ్చ హాసాత్ ।
దత్తస్తథా యోగాద్ అథ యోగనాథః
పాయాద్ గుణేశః కపిలః కర్మబంధాత్ ॥ ౧౬ ॥
సనత్కుమారోఽవతు కామదేవాత్
హయశీర్షా మాం పథి దేవహేలనాత్ ।
దేవర్షివర్యః పురుషార్చనాంతరాత్
కూర్మో హరిర్మాం నిరయాద్ అశేషాత్ ॥ ౧౭ ॥
ధన్వంతరిః భగవాన్ పాత్వపథ్యాత్
ద్వంద్వాద్ భయాద్ ఋషభో నిర్జితాత్మా ।
యజ్ఞశ్చ లోకాద్ అవతాజ్జనాంతాత్
బలో గణాత్ క్రోధవశాద్ అహీంద్రః ॥ ౧౮ ॥
ద్వైపాయనో భగవాన్ అప్రబోధాత్
బుద్ధస్తు పాషండగణాత్ ప్రమాదాత్ ।
కల్కిః కలేః కాలమలాత్ ప్రపాతు
ధర్మావనాయోరు కృతావతారః ॥ ౧౯ ॥
మాం కేశవో గదయా ప్రాతరవ్యాత్
గోవింద ఆసంగవం ఆత్తవేణుః ।
నారాయణః ప్రాహ్ణ ఉదాత్తశక్తిః
మధ్యందినే విష్ణురరీంద్రపాణిః ॥ ౨౦ ॥
దేవోఽపరాహ్నే మధుహోగ్రధన్వా
సాయం త్రిధామావతు మాధవో మామ్ ।
దోషే హృషీకేశ ఉతార్ధరాత్రే
నిశీథ ఏకోఽవతు పద్మనాభః ॥ ౨౧ ॥
శ్రీవత్సధామాఽపరరాత్ర ఈశః
ప్రత్యూష ఈశోఽసిధరో జనార్దనః ।
దామోదరోఽవ్యాదనుసన్ధ్యం ప్రభాతే
విశ్వేశ్వరో భగవాన్ కాలమూర్తిః ॥ ౨౨ ॥
చక్రం యుగాంతానల తిగ్మనేమి
భ్రమత్ సమంతాత్ భగవత్ ప్రయుక్తమ్ ।
దన్దగ్ధి దన్దగ్ధ్యరిసైన్యమాశు
కక్షం యథా వాతసఖో హుతాశః ॥ ౨౩ ॥
గదేఽశని స్పర్శన విస్ఫులింగే
నిష్పిండ నిష్పిండ్యజిత ప్రియాసి ।
కూష్మాండ వైనాయక యక్ష రక్షో
భూత గ్రహాంశ్చూర్ణయ చూర్ణయారీన్ ॥ ౨౪ ॥
త్వం యాతుధాన ప్రమథ ప్రేతమాతృ
పిశాచ విప్రగ్రహ ఘోరదృష్టీన్ ।
దరేంద్ర విద్రావయ కృష్ణ పూరితో
భీమస్వనోఽరేర్ హృదయాని కంపయన్ ॥ ౨౫ ॥
త్వం తిగ్మధారాసి వరారిసైన్యం
ఈశప్రయుక్తో మమ ఛింధి ఛింధి ।
చక్షూంషి చర్మన్ శతచంద్ర ఛాదయ
ద్విషామఘోనాం హర పాపచక్షుషామ్ ॥ ౨౬ ॥
యన్నోభయం గ్రహేభ్యోఽభూత్ కేతుభ్యో నృభ్య ఏవ చ ।
సరిసృపేభ్యో దంష్ట్రిభ్యో భూతేభ్యోఽంహోభ్య ఏవ వా ॥ ౨౭ ॥
సర్వాణ్యేతాని భగవన్ నామరూపాస్త్రకీర్తనాత్ ।
ప్రయాంతు సంక్షయం సద్యో యే నః శ్రేయః ప్రతీపకాః ॥ ౨౮ ॥
గరుడో భగవాన్ స్తోత్ర స్తోభశ్ఛందోమయః ప్రభుః ।
రక్షత్వశేష కృచ్ఛ్రేభ్యో విష్వక్సేనః స్వనామభిః ॥ ౨౯ ॥
సర్వాపద్భ్యో హరేర్నామ రూప యానాయుధాని నః ।
బుద్ధీంద్రియ మనః ప్రాణాన్ పాంతు పార్షద భూషణాః ॥ ౩౦ ॥
యథా హి భగవానేవ వస్తుతః సదసచ్చ యత్ ।
సత్యేనానేన నః సర్వే యాంతు నాశం ఉపద్రవాః ॥ ౩౧ ॥
యథైకాత్మ్యానుభావానాం వికల్పరహితః స్వయం ।
భూషణాయుధ లింగాఖ్యా ధత్తే శక్తీః స్వమాయయా ॥ ౩౨ ॥
తేనైవ సత్యమానేన సర్వజ్ఞో భగవాన్ హరిః ।
పాతు సర్వైః స్వరూపైర్నః సదా సర్వత్ర సర్వగః ॥ ౩౩ ॥
విదిక్షు దిక్షూర్ధ్వమధః సమంతాత్
అంతర్బహిర్భగవాన్ నారసింహః ।
ప్రహాపయన్ లోకభయం స్వనేన
స్వతేజసా గ్రస్త సమస్తతేజాః ॥ ౩౪ ॥
మఘవన్నిదం ఆఖ్యాతం
వర్మ నారాయణాత్మకమ్ ।
విజేష్యస్యంజసా యేన
దంశితోఽసురయూథపాన్ ॥ ౩౫ ॥
ఏతద్ధారయమాణస్తు యం యం పశ్యతి చక్షుషా ।
పదా వా సంస్పృశేత్ సద్యః సాధ్వసాత్ స విముచ్యతే ॥ ౩౬ ॥
న కుతశ్చిద్భయం తస్య విద్యాం ధారయతో భవేత్ ।
రాజదస్యుగ్రహాదిభ్యో వ్యాఘ్రాదిభ్యశ్చ కర్హిచిత్ ॥ ౩౭ ॥
ఇమాం విద్యాం పురా కశ్చిత్ కౌశికో ధారయన్ ద్విజః ।
యోగధారణయా స్వాంగం జహౌ స మరుధన్వని ॥ ౩౮ ॥
తస్యోపరి విమానేన గంధర్వపతిరేకదా ।
యయౌ చిత్రరథః స్త్రీభిః వృతో యత్ర ద్విజక్షయః ॥ ౩౯ ॥
గగనాన్యపతత్ సద్యః సవిమానో హ్యవాక్శిరాః।
స వాలఖిల్యవచనాత్ అస్థీన్యాదాయ విస్మితః ॥ ౪౦ ॥
ప్రాస్య ప్రాచీ సరస్వత్యాం స్నాత్వా ధామ స్వమన్వగాత్ ॥ ౪౧ ॥
(శ్రీశుక ఉవాచ)
య ఇదం శృణుయాత్ కాలే యో ధారయతి చాదృతః ।
తం నమస్యంతి భూతాని ముచ్యతే సర్వతో భయాత్ ॥ ౪౨ ॥
ఏతాం విద్యాం అధిగతో విశ్వరూపాత్ శతక్రతుః ।
త్రైలోక్యలక్ష్మీం బుభుజే వినిర్జిత్య మృధేఽసురాన్ ॥ ౪౩ ॥
ఇతి శ్రీమద్భాగవతే మహాపురాణే
పారమహంస్యాం సంహితాయాం ।
షష్ఠ స్కంధే నారాయణవర్మకథనం నామ
అష్టమోఽధ్యాయః ॥
గ్రంథస్థానం
ఈ నారాయణ కవచం శ్రీమద్భాగవతం షష్ఠ స్కంధం, అష్టమాధ్యాయంలో వివరించబడింది. ఇంద్రుని రక్షణార్థంగా ఈ కవచాన్ని విశ్వరూపుడు ఉపదేశించినట్లు అక్కడ చెప్పబడుతుంది.
